Op Curaçao ass Holland ni fortgaang – et huet just geléiert kuerz Hosen unzedoen

Wann déi faarweg Haiser vu Willemstad (Willemstad) sech am Waasser vun der Santa Ana-Bucht spigelen, kritt een eng Illusioun – wann Amsterdam mat engem Seel an d'Noperschaft vum Equator gezunn gi wier, an d'Giebelhaiser um Kanal vergiess hätt, an dann vun der Karibiksonn véierhonnert Joer gebrannt gi wier, dat ass d'Resultat.

Dës Gebaier halen sech streng un déi hollännesch Proportiounen a Giebeldekoratiounen, awer d'Faarwen – Zitrounegiel, Korallerosa, Mënzegréng, Kobaltblo – gehéieren absolut net zu Nordeuropa. E lokale Guide leet sech un d'Gelänner vun der Queen Emma Schwëmmbréck, schwätzt op Papiamento um Telefon. Hie gesäit mech d'Haiser kucken, leet op, a seet op Englesch mat hollänneschem Akzent: 'Wësst Dir firwat dës Haiser sou hell Faarwen hunn? Eng Legend seet, de fréiere Gouverneur huet geduecht, d'Reflexioun vum Wäiss wier ze blénkeg, an huet bestallt, all Gebaier faarweg ze molen. Awer d'Lokal léiwer soen – mir wëllen Holland just drun erënneren, datt dëst net Europa ass.'

Curaçao ass e Bestanddeel vum Kinnekräich vun den Nidderlanden, am Süde vun der Karibik, nëmme 65 km vun der venezuelanescher Küst ewech. D'Populatioun ass ongeféier 160.000. Seng geographesch Lag bestëmmt säi Schicksal: eng europäesch Juridictioun an der Karibik, wou d'Schläi vun der Uelegraffinerie a Festungen aus der Kolonialzäit um selwechten Horizont existéieren.

Wann ech duerch d'Stroosse vum Otrobanda (Otrobanda) goen, héieren ech e Gespréich, dat Touriste net verstinn – zwou al Fraen sëtzen op enger Veranda a schwätzen op Papiamento, all Saz kléngt wéi wann de Skelett vum Spuenesche mat der Haut vum Hollännesche gefëllt gëtt, plus en afrikanesche Rhythmus. Papiamento ass de Spigel vu Curaçao: déi hollännesch Vokabeln an der Sprooch sinn d'Kolonialgeschicht, de spueneschen Toun ass d'geographesch Lag, an den afrikanesche Rhythmus ass d'Narb vum Sklavenhandel. E lokale Schrëftsteller huet emol geschriwwen: 'Wa mir Papiamento schwätzen, bestätege mir all Kéier eis Identitéit nei – Karibikbewunner, hollännesch Verwaltung, afrikanesch Wuerzelen.'

D'Iessen weist déi selwecht Schichtlogik. E Plat mam Numm Keshi Yena – d'Schuel vun engem hollänneschen Edam Kéis eidel maachen, mat Poulet, Chili, Oliven a Rosinen fëllen, an dann baken bis de Kéis schmëlzt – ass wéi en Aromearchiv vun der Kolonialgeschicht. De Restaurantbesëtzer seet mir: 'Hollännesch Séifuerer hunn de Kéis op d'Insel bruecht, afrikanesch Käch hunn en op hir Manéier gefëllt. Viru véierhonnert Joer war dëst e Plat fir Dénger – d'Hären hu Kéisboll giess, d'Dénger hunn d'Iwwerreschter an d'Kéisschuel gestach. Awer haut ass et eng Virspeis, déi nëmme bei Hochzäiten zerwéiert gëtt.'

D'Trikot vun der Curaçao Nationalequipe ass donkelblo mat orange Sträifen – donkelblo ass d'Karibik, orange ass d'hollännesch Kinnekshaus. An engem Sportgeschäftsfënster zu Willemstad hänkt dëst Trikot op der prominentster Plaz, niewendrun eng kleng Curaçao Fändel an en al Foto – den Dag vum Karibik Cup Gewënn 2017, wou d'Stroosse vu Willemstad voller Leit waren. De Besëtzer, e Mann an de fofzeger Joren, seet: 'Fussball ass déi eenzeg Manéier fir Curaçao, datt Holland eis bemierkt. Mir produzéiere kee Pëtrol, mir hunn kee Finanzzentrum. Awer mir hunn Spiller – Leandro Bacuna huet an der Premier League gespillt, Cuco Martina war Verteideger bei Everton. Wann d'Hollänner se gesinn, soen se: Oh, dat sinn Curaçao Leit.' Hie mécht eng Paus a füügt bäi: 'Virdrun hu vill Hollänner net emol gewosst, datt Curaçao e Land ass, net nëmmen e Plage Vakanzenuert.'

Klein Curacao – 'Kleng Curaçao' – ass eng onbewunnt Insel, mat nëmmen engem verloossene Liichttuerm an engem wäisse Plage, deen net vun dëser Welt schéngt. De Kapitän gëtt sengem zwielef Joer ale Jong d'Steierrad, wiesselt de Radio op e Sender, deen hollännesch al Lidder spillt, an dann op Reggae. 'Op Curaçao', seet hien, 'spillt de Radio ni nëmme Lidder an enger Sprooch. D'Vitesse, mat där Dir d'Frequenz wiesselt, ass d'Vitesse, mat där dës Insel hir Identitéit wiesselt.'

Bei Sonnenënnergang ginn ech zréck op d'Queen Emma Schwëmmbréck. D'Luuchte vun der Bréck gi un. D'Spigele vun den zwou Reie faarweger Haiser am Waasser gi vun enger Fähr, déi viru geet, a Stécker geschnidden. Op der Bréck geet e Lokale no der Aarbecht heem, en Tourist hält un fir d'Horizont ze fotograféieren, e Jugendleche fiert séier op engem Vëlo duerch – hien huet en orange Trainingsjack vun der Curaçao Nationalequipe un. D'Schiete vun dësen dräi Persoune iwwerlappen sech kuerz an de Waasserfragmenter. Da geet d'Schwëmmbréck lues erëm zou. All Dag op Curaçao ass wéi dës Schwëmmbréck: stänneg vu Schëffer ënnerbrach, awer ni richteg ënnerbrach – se waart just, bis d'Schëff erduer ass, a verbënnt sech dann erëm.