Japan Rees: Tëscht Reengeräisch, Päifkläng an de bloe Samurai ënnerwee

D'Weltmeeschterschaft-Liveiwwerdroung op der Shibuya Kräizung, dat war de richtege Start vu menger Japan Rees. Owes um néng Auer, véier rout Luuchten hunn zur selwechter Zäit opgeliiicht, d'Leit goungen hannert de Sträifen waarden, wéi Waasser dat gläich kacht. Den Ecran um TSUTAYA Gebai huet d'Virbereedungsbiller vun der japanescher Ekipp gewisen, blo Trikoten sinn an der Mënschenuchs lues opgedaucht. E Bürosmann huet seng Aktentasche ënnert d'Aarm geknuppt an eng Voicenoriicht un de Kolleeg geschéckt: 'Haut den Owend, wa se gewannen, misst d'Mueresversammlung ofgesot ginn.' De Lycéesjong dernieft huet geschmunzelt, mee keen huet wierklech gekrasch. D'Opreegung vun de Japaner bleift dacks fir d'éischt am Hals stiechen, bis de Päifklang kënnt an et op eemol e ganzt Otemhuelen iwwer d'Strooss gëtt.

Ier de Match ugefaang huet, hunn ech am Konbini e Spéissche mat Oden kaaft. D'Réiwen ware bal duerchsiichteg am Zoppebulli gezappt, de Kombutang ass um Rand vun der Pabeierschuel eropgezunn. D'Verkeeferin huet gefrot ob ech Moschter wéilt, ech hat nach net richteg verstanen, wéi de Jong hannert mir am Japan Trikot Nummer 7 scho 'Sukoshi' gesot huet. Hien huet op den Ecran gewisen a gesot Mitoma Kaoru kënnt aus Kanagawa, an huet derbäigesat, d'Kanner vu Kawasaki hunn alleguer de Wand vum Floss-Stadion an hire Féiss. Ech sinn senger Handbeweegung no op d'Stroosseeck gekuckt, Taxien, Prabbelien, Supporter-Schal an de Konbini-Damp alles duercherneen. An deem Moment war Fussball keng Sportnoriicht méi, mee e Geroch vun der spéider Nuecht zu Tokyo.

Den nächsten Dag zu Yokohama hunn ech eréischt verstanen firwat d'japanesch Supporter den Endo Wataru dacks 'de rouege Kapitän' nennen. De Miereswand um Minato Mirai mécht een zimmlech waakreg, virun de rouden Zillenlageren huet e Papp mat sengem Kand Passe geübt. All Kéier wann d'Kand de Ball ze wäit gestoppt huet, huet de Papp net geschummt, just de Ball mat der Schongspëtzt zréckgespillt a gesot: 'Mou ikkai.' Nach eng Kéier. Endo ass vun Yokohama op d'Welt erausgaang, a spéider an Europa zu deem ginn deen ni d'Luucht sicht mee ëmmer genau op der richteger Positioun steet. Yokohama ass och esou: d'Mier ass wäit, mee d'Stad ass net haart, wéi e Mëttelfeldspiller deen all d'Opreegung roueg dréit.

Wann et zu Kyoto beim Arashiyama reent, fällt den Toun fir d'éischt op d'Bambusblieder, dann op de Prabbeli, a schliisslech an de Floss. D'Bréck Togetsukyo hat nëmmen nach hallef sou vill Visiteuren, de Rikschachauffer hat säin Handduch iwwer d'Schëller gehaang, d'Rieder sinn iwwer naass Plättercher gerullt an hunn e ganz liicht Knaschtere gemaach. Ech sinn an eng kleng Tee-Stuff geflücht, d'Wiertin huet waarmen Hojicha op den Dësch gestallt, den Fernseh stoung op stomm a Sportnoriichten. Am Bild koum Kubo Takefusa, si sot dem Kubo seng Nara Geschicht géing vu ville Kansai Supporter erzielt ginn, wéi eent vun engem Kand dat vun den ale Weeër vun der aler Haaptstad op d'Weltbühn trëppelt. Virun der Fënster huet d'Tempelklack lues ugefaang, an op eemol sinn ech op d'Fussballpäif komm: déi eng léisst een anhale kleng, déi aner léisst ee lafe, mee a Japan verlaange se allebéid datt een d'éischt d'Uerdnung versteet.

Nom Reen sinn ech de Bambuspad erausgaang. D'Waasserdrëpsen op de Bambusblieder sinn an mäi Genéck gefall, kal genuch fir ze schudderen. An de Souvenirsbutteker laanscht de Wee houngen blo Samurai-Schlësselunhänger, op der selwechter Rei wéi Maneki-neko a Matcha-Kichelcher. Am Buttek hunn zwee Meedercher iwwer d'Opstellung diskutéiert, eent sot Mitoma misst méi fréi kommen, dat anert sot Kubo géing d'Defens besser oprappen. Hir Stëmme ware ganz liicht, a beim Bezuele hu si nach penibel Merci gesot. Fir Leit déi hir éischt Japan Rees maachen, kann déi Zortegehalenheet einfach mat Keelt verwiesselt ginn; mee wann een eemol e Match mat hinne kuckt, gesäit een d'Passioun ass ordentlech gefaalt, gutt an der Täsch versuergt, a kënnt eréischt eraus wann dee wichtegste Pass kënnt. Am Bürosac ass d'Ekippenofzeechen, op der Handyshül sinn d'Spiller, am Zuch bleiwe se roueg mee halen alleguer den Otem un wann et no vir geet.

Beim Ëmklammen op der Kyoto Gare hunn ech nach en ale Mann am Costume begéint. En hat eng Oweszeitung an der Hand, d'Sportsäit no bausse gefaalt, de Pabeierseck vum Reen duerchgeweecht. Hien huet gesinn datt ech op d'Iwwerschrëft geguckt hunn, an huet d'Zeitung e bëssen a meng Richtung gedréint, huet op d'japanesch Ekippefoto gewisen a gesot: 'Tsuyoku natta ne.' Sidd méi staark ginn. Keng Prahlerei, keng Erklärung, just wéi wann ee seet den Reen ass elo endlech manner ginn. Wéi den Zuch erakoum huet hien d'Zeitung gefaalt, mir zougenéckt, an ass mat der Mënschestroum an der Rolltrap verschwonnen. Dee kuerze Saz war méi wéi all laang Kommentar iwwer d'Temperatur vum japanesche Fussball.

Zu Osaka huet Dotonbori ee mat senge Geroch nees op de Buedem zeréckgezunn. D'Takoyaki-Eisenplack huet wäiss geraacht, d'Zooss huet séiss geglënstert; de Frittéiergeroch virun de Kushiage-Butteker ass an d'Jackett gezu ginn, an och laanscht de Glico Schëld goung en net méi ewech. De groussen Ecran beim Floss huet d'Japan Goler widderholl, Touristen hunn d'Handy gehuewen, d'Lokaleler hu just op dee leschte Pass gekuckt a gemërmelt: 'Soko, umai.' Do, wierklech fein. Nieft engem Tachi-Sushi Buttek hunn ech zwee Käch héieren iwwer Gamba Osaka an d'Nationalekipp diskutéieren, ee sot d'Weltmeeschterschaft géing Kanner méi Loscht ginn ze spillen, deen aneren sot d'Kanner missten als éischt léieren an der Rei ze stoen, och de Ball dierf een net einfach esou ewechhuelen. Huet sech wéi ee Geck ugehéiert, mee et war ganz japanesch.

Méi spéit an der Nuecht sinn d'Rollluede vun de Butteker no an no erofgaang, den Uelegdamp huet nach un de Stroosseecke gehaang, wéi den Applaus no engem Match dee sech net wëll opléisen.

Ech hu gär déi éierlech Widderspréch. Tokyo dréckt d'Welt op eng Kräizung, Kyoto bewahrt de Reeschall wéi en aalt Buch, Osaka leet den Appetit an d'Stëmmen einfach op d'Strooss; mee wat d'Rees wierklech hannerléisst, dat sinn déi kleng Splécken déi ee just fënnt wann ee selwer drënner trëppelt. An der Zoppebulli vum Konbini moies fréi ass Kombu a Middegkeet, Tempelklacken an Ofpäifsignaler kënnen ee béid op eemol roueg maachen, op de Quaie vun der Eisebunn stinn d'Leit am Trikot automatesch an zwou Reien, an ier se feiere maache se Plaz fir datt déi aner heem kommen.

Ier ech fortgaange sinn, war ech nach eng Kéier zu Shibuya. Den Ecran huet kee Match gewisen, just Reklammen, d'Kräizung huet d'Leit weider pünktlech iwwer d'Strooss gelooss. E klenge Jong am ze groussen Japan Trikot ass hannert senger Mamm nogetrëppelt, a huet mat sengem Fouss e bëssen no engem onsiichtbare Ball geschoss. Wéi d'gréng Luucht ausgaang ass, huet hien de Ball 'gestoppt' virun der wäisser Linn, hien ass net driwwer erausgaang. An ech hu geduecht, dat ass dee schwieregsten Deel vun der Rees iwwer Japan ze schreiwen: et mengt een datt een hierkënnt fir d'Neonliichter, d'Tempelen, de Ramen an d'Stären, mee wat een um Enn am Kapp behält ass e Kand dat virun der rouder Luucht de Ball stoppt. D'japanesch Fussballpassioun gëtt net ëmmer geruff, se verstoppt sech am Kanagawa Miereswand, an den ale Weeër vun Nara, an de Passübungen zu Yokohama, an och am Häerz vun all deene Leit déi wëssen op de Päifklang ze waarden.