ท่องเที่ยวเกาหลี: หลังตกรอบ ความร้อนแรงที่เหลืออยู่ของซน ฮึงมิน ยังอยู่บนถนน

สิ่งที่ทำให้ผมหยุดจริงๆ ในทริปเกาหลี ไม่ใช่ป้ายไฟของมยองดง ไม่ใช่ประสิทธิภาพที่เกือบสมบูรณ์แบบของรถไฟแอร์พอร์ตเข้าสู่ตัวเมือง แต่เป็นลูกฟุตบอลพลาสติกในซอยเล็กๆ ของฮงแด ทีมเกาหลีตกรอบไปแล้ว ตารางแข่งในมือถือไม่ต้องเลื่อนลงอีก แต่สามทุ่มที่ฮงแดก็ยังมีคนใส่เสื้อทีมชาติสีแดง นักศึกษาสองคนใช้เป้ตั้งเป็นประตู เตะสามต่อสามหน้าร้านสะดวกซื้อ ลูกบอลเฉียดล้อไรเดอร์ส่งอาหาร เกือบกระเด็นเข้าร้านเนื้อย่าง คนแถวนั้นไม่ได้ด่า แค่หัวเราะแล้วตะโกนว่า "Sonny!" ชื่อนั้นเหมือนไอร้อนที่ยังไม่จางหาย เกาะอยู่ใต้ไฟถนน

ฟุตบอลข้างถนนฮงแดกับการแสดงสตรีทแดนซ์ห่างกันไม่ถึงยี่สิบเมตร ซ้ายมือคือลำโพง เสียงปรบมือ และมือถือของสาวๆ ที่ยกขึ้น ขวามือคือเสียงพื้นรองเท้าเสียดสีกับพื้นปูน เด็กผู้ชายที่ใส่เสื้อสเปอร์สตัวเก่าคนหนึ่งหยุดบอลพลาด โดนเพื่อนแซวเป็นภาษาเกาหลี เขาก้มหน้ายิ้ม แล้วใช้ส้นเท้าปั่นบอลกลับมาทันที อารมณ์ฟุตบอลเกาหลีไม่ได้ปล่อยออกมาอย่างอเมริกาใต้ และไม่ได้พับไว้เรียบร้อยแบบญี่ปุ่น มันเหมือนซอสต็อกปกกีในค่ำคืนฮงแดมากกว่า ความหวานมาก่อน ความเผ็ดตามหลัง พอคิดว่าจบแล้ว ลำคอยังร้อนต่อไปอีกพัก

วันรุ่งขึ้นผมไปคยองบกกุง ร้านเช่าชุดฮันบกนอกประตูควางฮวามุนเปิดแต่เช้า ราวแขวนเสื้อที่เรียงกระโปรงสีชมพู ฟ้า ขาวครีมถูกลมพัดเบาๆ เข้าวังในชุดฮันบกเข้าฟรี กฎข้อนี้มีอยู่ในแทบทุกคู่มือท่องเที่ยว แต่ต้องยืนข้างกำแพงวังถึงจะรู้ว่ามันมหัศจรรย์แค่ไหน: นักท่องเที่ยวที่ใส่รองเท้าผ้าใบค่อยๆ พยุงกระโปรงข้ามขั้นบันได เสียงกลองเปลี่ยนเวรทหารรักษาประตูดังลอดออกมาจากประตูหิน ไกลออกไปหน้ารูปปั้นกษัตริย์เซจงมีเด็กวิ่งไล่ลูกบอลล่องหน ประเพณีที่นี่ไม่ใช่ของในตู้กระจก มันถูกถ่ายรูปด้วยไม้เซลฟี่ บัตรรถไฟใต้ดิน อเมริกาโน่เย็น และเสื้อทีมฟุตบอล ในภาพเดียวกัน

ข้างคยองบกกุงผมเจอนักฟุตบอลเกษียณคนหนึ่ง เขาไม่ได้เป็นตำนานอะไร แค่บอกว่าเคยเล่นเค-ลีก ดิวิชั่นสอง เจ็บเข่าเลยมาเป็นโค้ชเยาวชนแถวนี้ แปลกตรงที่เขาใส่เสื้อเอฟซีโซลตัวเก่า ยืนริมถนนใช้ขวดน้ำแร่เป็นกระดานแทคติก สอนเด็กวัยรุ่นสามคนว่าแบ็กควรเติมขึ้นเมื่อไหร่ นิ้วเขาลากเส้นเฉียงบนพื้น เด็กๆ นั่งยองๆ ดู นักท่องเที่ยวเดินผ่าน คิดว่าเป็นการแสดงริมถนนอะไรสักอย่าง นั่นคือรายละเอียดของเกาหลีที่รู้ได้เมื่อไปด้วยตัวเองเท่านั้น: ฟุตบอลไม่ได้อยู่แค่ในตู้ขายตั๋วสนาม บางทีมันอยู่ใต้ร่มไม้นอกกำแพงวัง มีคนที่ไม่ได้ลงสนามแล้วช่วยเล่าต่อ

คืนนั้นกลับมาอึลจิโร ผมเก็บเนื้อย่างมื้อแรกไว้ให้ร้านที่ไม่มีเมนูภาษาอังกฤษ เจ้าของร้านตัดหมูสามชั้นเป็นชิ้นพอดีคำ กลีบกระเทียมหล่นลงในน้ำมันริมกระทะ กิมจิถูกย่างจนขอบเกรียม ลุงโต๊ะข้างๆ เห็นผมดื่มแต่น้ำ ก็เลื่อนแก้วเล็กใส่โซจูเกาหลีมาให้ บอกว่าดูบอลต้องดื่มแบบนี้ ถึงแม้เกาหลีจะไม่มีแข่งแล้ว พวกเขายังดูคลิปซน ฮึงมินย้อนหลังในมือถือ บางคนถอนหายใจ บางคนบอกว่าเขาทำมามากพอแล้ว โซจูเข้าปากสะอาด แต่ฤทธิ์ตามมาค่อยๆ ทวีขึ้น เหมือนความรู้สึกที่บอลโลกครั้งนี้ทิ้งไว้ให้เกาหลี: แพ้ แต่ไม่ได้เย็นชืดสนิท

ตลาดจากัลชีที่ปูซานเปลี่ยนความร้อนที่เหลืออยู่นี้ให้กลายเป็นกลิ่น บ่ายสามโมง น้ำทะเล กลิ่นคาว น้ำแข็ง น้ำมันดีเซล และไอร้อนจากซุปเผ็ดของร้านอาหารชั้นสอง ปนเปกันเหมือนกำแพงที่เคลื่อนที่ได้ ปลาหมึกในตู้กระจกแนบชิดกับกระจก คุณป้าใช้คีมเหล็กเคาะ ปลาทรายดีดตัวพลิกกลับมา น้ำกระเด็นใส่หน้ารองเท้าผม ปูซานไม่อ่อนโยน มันใช้กลิ่นอาหารทะเลดึงคุณออกมาจากร้านกาแฟและพระราชวังของโซล ข้างนอกตลาดมีเด็กเตะฟุตบอลที่ท่าเรือ ลูกกลิ้งไปถึงเท้าแม่ค้าขายปลา เจ้าของร้านใช้ปลายรองเท้ายางเขี่ยเบาๆ ส่งกลับไปอย่างแม่นยำ ลูกนั้นเหมือนปูซานยิ่งกว่าวิดีโอโปรโมทการท่องเที่ยวใดๆ

จากปูซานกลับโซล ผมนั่ง ITX ไปชุนชอนเป็นพิเศษ แม่น้ำฮันนอกหน้าต่างค่อยๆ แคบลง เมืองถอยหลังกลายเป็นเขาเตี้ย อ่างเก็บน้ำ และสถานีเงียบสงบ บ้านเกิดของซน ฮึงมินไม่ได้ใช้ป้ายขนาดยักษ์ทำตัวเองให้เป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ อย่างน้อยตอนผมลงจากรถก็ไม่มีความตื่นเต้นแบบที่พัฒนาจนเกินพอดี ชุนชอนเหมือนสถานที่ที่รู้ว่าตัวเองมีความน่าภาคภูมิใจ แต่ไม่รีบตะโกนออกมา ถนนนักชีพุลโกกิมีเสียงแผ่นเหล็กดังฉ่าๆ ผักกาดถูกซอสย้อมเป็นสีแดง ทีวีในร้านฉายข่าวกีฬา เจ้าของร้านได้ยินผมพูดว่า "Son Heung-min" ก็ยิ้ม ชี้ไปที่โปสเตอร์พร้อมลายเซ็นบนผนัง บอกว่าหลายคนมาชุนชอนตอนนี้ ไม่ใช่เพราะเกาะนามิ แต่เพื่อดูว่าเขาเริ่มต้นจากที่ไหน

ตอนโพล้เพล้ผมเดินมาที่ริมแม่น้ำ เด็กมัธยมหลายคนซ้อมยิงประตูในที่โล่ง ประตูคือกระเป๋าเป้สองใบ เด็กผู้ชายคนหนึ่งยิงพลาดแล้วไม่เสียใจ กลับเลียนแบบท่าดีใจของซน ฮึงมิน เอานิ้วทำเป็นกล้อง "ถ่ายรูป" เพื่อน ทุกคนหัวเราะเสียงดัง พอหัวเราะเสร็จก็วิ่งต่อ การที่เกาหลีตกรอบไปแล้ว จู่ๆ ก็ไม่ใช่เรื่องหนักหนาอะไรที่ชุนชอน เกมของทีมชาติจะจบลง นักเตะจะแก่ลง โฆษณาจะเปลี่ยนคน แต่ตอนที่เด็กคนหนึ่งเลียนแบบท่าทางของไอดอล ความร้อนที่เหลืออยู่ก็ถูกจุดขึ้นมาอีกครั้ง

ก่อนออกจากเกาหลี ผมกลับไปฮงแดอีก ซอยนั้นยังวุ่นวายเหมือนเดิม ควันเนื้อย่างพ่นออกจากท่อระบายอากาศ ขวดโซจูชนกันบนโต๊ะเป็นเสียงใส ฟุตบอลข้างถนนเปลี่ยนคนแล้ว แต่ลูกบอลยังเป็นลูกพลาสติกถลอกใบเดิม เด็กหนุ่มที่ใส่เสื้อสีแดงทีมเกาหลีหยุดบอลไว้ใต้ฝ่าเท้า เงยหน้าดูคอมเมนต์หลังเกมบนจอข้างๆ แล้วพูดว่า: "ครั้งหน้านะ" เขาพูดเบามาก เหมือนไม่ใช่ปลอบคนอื่น แต่เป็นการต่อลมหายใจให้ตัวเอง

นี่คือการท่องเที่ยวเกาหลีที่ผมจำได้: ไม่ใช่การเช็คอินคยองบกกุง ฮงแด ตลาดจากัลชี และชุนชอนตามลำดับ แต่คือการได้เห็นว่าหลังตกรอบ ประเทศหนึ่งยังเก็บรักษาความหลงใหลไว้อย่างไร มันซ่อนอยู่ในแก้วโซจูเกาหลีที่ถูกส่งมาให้กลางร้านเนื้อย่าง ในเส้นเฉียงที่นักเตะเกษียณวาดบนพื้น ในลูกฟุตบอลที่แม่ค้าตลาดอาหารทะเลใช้รองเท้ายางส่งกลับมา และในเสี้ยววินาทีที่ยังมีคนตะโกนชื่อซน ฮึงมินบนถนน แม้เขาจะออกจากฟุตบอลโลกไปแล้ว ความร้อนที่เหลือของฟุตบอลเกาหลีไม่ได้หยุดอยู่บนจอใหญ่ มันยังอยู่ริมถนน ยังอยู่ปลายเท้า ยังอยู่กับคนหนุ่มสาวทุกคนที่พูดว่า "ครั้งหน้านะ"