Korea Rees: No der Eliminatioun, dem Son Heung-min seng Reschthëtzt läit nach op der Strooss

Wat mech bei der Korea Rees wierklech stoppe gelooss huet, dat waren net d'Schëlter vu Myeongdong, an och net déi bal perfekt Effizienz vun der Fluchhafenbunn eran an d'Stad. Et war e Plastiksball an enger klenger Gaass zu Hongdae. Déi koreanesch Ekipp war schonn aus dem Tournois eraus, de Matchplang um Handy brauch een net méi erofzescrollen, mee owes um néng Auer zu Hongdae hunn nach ëmmer Mënschen de rouden Nationaltrikot un. Zwee Studenten hunn hir Rucksäck als Goler opgeriicht a virum Konbini dräi géint dräi gespillt. De Ball ass un engem Liferanteschong laanscht gerullt, bal an e Bulgogi-Restaurant eran, mee kee ronderëm huet geschummt, just gelaacht an 'Sonny!' geruff. Dee Numm wéi Reschthëtzt déi sech net ganz opléist, huet ënnert de Stroosseluuchten ausgehaang.

Zu Hongdae leien de Stroossefussball an d'Stroossedanzoptrëtter manner wéi zwanzeg Meter auserneen. Lénks sinn d'Boxen, den Applaus an d'Meedercher déi d'Handy héich halen, riets ass den Toun vu Schongsuelen déi iwwer Zement reiwen. E Jong mat alen Tottenham Trikot huet säi Ball ze wäit gestoppt a gouf vu sengem Frënd op Koreanesch gepflanzt, hien huet schmunzelend erofgekuckt a mat der Feescht direkt de Ball erëm zeréckgespillt. D'Emotiounen am koreanesche Fussball sinn net esou no bausse wéi a Südamerika, an och net esou ordentlech gefaalt wéi a Japan. Et ass méi wéi déi schaarf Tteokbokki-Zooss am Hongdae Owend: d'Séisst kënnt fir d'éischt, d'Schäerft kënnt duerno, a wann's de mengs et ass fäerdeg, bleift et nach e bëssen am Hals waarm.

Den nächsten Dag war ech zu Gyeongbokgung. D'Hanbok-Verléihbutteker virum Gwanghwamun waren zäit op, op de Kleederstänner huet eng Rei rosa, blo a crèmefaarweg Jüppë lues am Wand gewénkt. Am Hanbok an de Palais eranzekommen ass gratis, dat steet a bal all Reesguide, mee eréischt wann ee laanscht d'Palais-maueren steet versteet een wéi wonnerbar dat ass: Touristen an Turnschong halen d'Jüpp virsiichteg erop iwwer d'Trapen, den Toun vun der Wuechtwiessel-Tromm koum aus dem Duergank eraus, wäit ewech virun der King Sejong Statu war e Kand dat engem onsiichtbare Ball nogelaf ass. D'Traditioun hei ass keng Saach hannert Glas, si gëtt mam Selfiestick, mam Metroskäertchen, mam Eiskaffe an dem Trikot zesumme gedroen.

Nieft Gyeongbokgung hunn ech e pensionéierte Spiller begéint. Hie war kee bekannten Numm, huet just gesot hien hätt fréier an der zweeter koreanescher Liga gespillt, a säi Knéi wier blesséiert ginn, elo trainéiert hien an der Noperschaft Jugendlecher. Wat komesch war: hien hat al FC Seoul Trikot un a stoung um Biergersteig, huet eng Mineralwasserfläsch als taktesch Dësch benotzt a mat dräi Teenager duerchgeschwat wéini de Bausseverdeedeger no vir drécke soll. Säi Fanger zeechent eng Linn am Knascht op de Buedem, d'Kanner sëtzen am Krees, Virbäi-Touristen halen dat fir eng Stroosseperformance. Dat ass ee vun deene Detailer déi ee just a Korea erlieft: Fussball ass net ëmmer hannert dem Ticketschalter, heiansdo ass et einfach ënnert de Beem virun der Palais-Mauer, wou een dee selwer net méi spillt weider erkläert.

Den Owend zréck op Euljiro, mäin éischt Bulgogi hunn ech an e klenge Buttek verroden ouni englesch Speisekaart. D'Besëtzerin huet de Schwéngebauch an eng Gréisst vun engem Mauf geschnidden, Knueweleksplättercher sinn an d'Ueleg vum Grill gefall, de Kimchi gouf um Rand geréischtert bis e brong war. Den Här um Dësch niewent mir huet gesinn datt ech just Waasser gedronk hunn, huet e klengt Glas Soju bei mech geréckelt, a gesot Fussball kucke geet esou, och wann d'koreanesch Ekipp schonn net méi derbäi ass. Op sengem Handy hu si nach ëmmer dem Son seng Zeenen erëm widderholl, een huet gesëfft, een huet gesot hien huet genuch gemaach. Soju geet propper eran, mee de laange Wee kënnt lues erop, wéi dat wat d'Weltmeeschterschaft a Korea hannerloss huet: verluer, mee net ganz ausgekillt.

De Jagalchi Maart zu Busan huet déi Reschthëtzt a Geroch ëmgetosch. Nomëttes dräi Auer, Mierwaasser, Fëschgeroch, Äis, Diesel an de schaarfen Damp aus dem Iesszëmmer uewen, alles duercherneen, wéi eng Mauer déi sech beweegt. Oktopusse sinn am Aquarium um Glas gehaang, d'Madamm huet mat der Eisenknipp gerappt, an d'Dorade huet sech op eemol ëmgedréint a Waasser op meng Schong gesprutzt. Busan ass net zaart, et zitt dech mat sengem Mieresfriichtegeroch aus de Caféën an de Palaisen zu Seoul eraus. Virum Maart gouf et Kanner um Stee déi Ball gespillt hunn, de Ball ass virun de Fëschstéck gerullt, de Besëtzer huet e mat der Gummischong just e bësse gedrénkt a genee zréckgepasst. Dee Schoss erzielt méi iwwer Busan wéi all Tourismus-Wierbefilmer.

Vu Busan zréck op Seoul, sinn ech extra mam ITX op Chuncheon gefuer. Den Han River ass lues méi schmuel ginn, d'Stad ass zréckgetratt an niddereg Bierger, Séien a roueg Garen. Dem Son Heung min seng Heemecht huet sech net mat risege Reklammschëlter als Wallfahrtsuert verkaaft, op d'mannst net wéi ech ukomm sinn. Chuncheon ass méi ewéi eng Plaz déi weess si huet eppes wourop se houfreg ass, mee déi et net ze séier erauskrascht. Am Dak-Galbi Quartier huet d'Eisenplack gesummert, Kabes war rout vun der Zooss, den Fernseh am Buttek huet Sportnoriichten bruecht. De Chef huet 'Son Heung-min' héieren, huet gelaacht, an op d'ënnerschriwwen Plakat op der Mauer gewisen, huet gesot vill Leit komme lo op Chuncheon, net fir Nami Island, mee fir ze gesi wou hien hierkënnt.

Am Sonnenënnergang stoung ech um Floss, e puer Mëttelschoul Kanner hu Schëss op den eidele Buedem geübt, Gol waren zwee Schoulsäck. E Jong huet denä schif geschoss, mee huet net verzweiwelt, amplaz huet hien dem Son seng Kamera-Feierpose nogemaach, d'Fangeren als Kader geformt, a bei d'Kolleege 'Foto gemaach'. Jiddereen huet haart gelaacht, an d'Laafen duerno ass weidergaang. D'Tatsaach datt Korea schonns eliminéiert war, war zu Chuncheon op eemol guer net méi sou schwéier. En Nationalmatch geet op en Enn, Spiller ginn al, Reklamme wiesselen, mee wann e Kand d'Pos vun engem Idol imitéiert, dann entsteet nees Reschthëtzt.

Virum Verloossen vu Korea war ech nach eng Kéier zu Hongdae. Déi schmuel Gaass war nach ëmmer haart, de Bulgogi-Damp koum aus der Ventilatioun eraus, d'Soju-Fläschen hunn um Dësch ee kloren Toun gemaach. D'Stroossefussballmannschafte goungen duerchgewiesselt, de Ball war nach ëmmer dee selwechte verschuessene Plastiksball. E Jong am rouden koreaneschen Trikot huet de Ball ënnert senger Schongssuel gestoppt, huet erop op d'Spillkommentaren um Bildschierm gekuckt, an dunn: 'Nächste Mol vläicht.' Hien huet dat ganz liicht gesot, net fir déi aner ze tréischten, mee fir sech selwer nach e bëssen Otem ze ginn.

Dat ass wat ech vun der Korea Rees am Kapp behalen: net Gyeongbokgung, Hongdae, Jagalchi an Chuncheon een nom aneren ofzestempelen, mee wéi e Land no enger Eliminatioun nach ëmmer seng Passioun versuergt. Se stécht an deem onerwaarte Glas Soju dat een am Bulgogi-Buttek dohi gereecht kritt, se stécht an der schéiser Linn déi e pensionéierte Spiller op de Buedem zeechent, se stéckt an deem eene Schoss mat den Gummischong vum Fëschmarktbesëtzer, an och an där Sekonn nom Enn vun der Weltmeeschterschaft wann ee Son Heung-min nach ëmmer op der Strooss rifft. Dem koreanesche Fussball seng Reschthëtzt ass net um groussen Ecran stoe bliwwen, se läit nach ëmmer um Biergersteig, nach ëmmer op der Schongspëtzt, an op all deene jonke Mënschen déi 'nächste Mol' soen.