Korea-toerisme: Ná die Uitskakeling Gloei Son Heung-min se Reswarmte Nog op die Straat

Wat my tydens Korea-toerisme werklik laat stilstaan het, was nie Myeongdong se uithangborde nie, en ook nie die byna perfekte doeltreffendheid van die lughawetrein stad toe nie — maar 'n plastiek-sokkerbal in 'n Hongdae-systraat. Die Koreaanse span was reeds uitgeskakel, die wedstrydrooster in die foonnuus het nie meer nodig gehad om af te blaai nie, maar om nege-uur die aand het daar nog mense in rooi nasionale truie in Hongdae rondgeloop. Twee universiteitstudente het hul rugsakke as doelhokke opgestel en drie-teen-drie voor die geriefswinkel gespeel. Die bal het verby 'n afleweringsbestuurder se motorwiel geskuur en amper in die braaivleisrestaurant ingerol; die mense naby het nie geraas nie, net laggend 'Sonny!' geroep. Daardie naam het soos hitte gehang wat nog nie heeltemal verdwyn het nie, vas teen die straatlampe.

Hongdae se straatsokker en straatdans-vertonings was minder as twintig meter van mekaar af. Links was klanktoerusting, applous en meisies wat hul fone omhoog gehou het; regs die geluid van voetsole wat oor sementvloer skraap. 'n Seun in 'n ou Tottenham-trui het die bal te ver laat stilkom en is deur sy vriend in Koreaans geterg; hy het sy kop laat sak en geglimlag, en dadelik die bal met sy hak teruggestoot. Koreaanse sokker se emosie is nie so uitbundig soos Suid-Amerika s'n nie, en ook nie so netjies opgevou soos Japan s'n nie. Dit is eerder soos Hongdae se tteokbokki-sous in die nag: eers kom die soet, dan die brand, en net wanneer jy dink dis verby, gloei jou keel nog 'n rukkie.

Die volgende dag het ek Gyeongbokgung besoek. Buite die Gwanghwamun het die hanbok-huurbedryf vroeg oopgemaak; rye pienk, blou en roomwit rompe het in die wind liggies gewaai. Die reël dat jy die paleis gratis kan binnegaan as jy 'n hanbok dra, word in omtrent elke reisgids geskryf, maar eers wanneer jy by die paleismuur staan, besef jy hoe besonders dit is: toeriste in tekkies lig hul rompe versigtig oor die trappe, die tromklank van die wagwisseling dreun uit die poort uit, en in die verte jaag kinders by die standbeeld van koning Sejong 'n onsigbare bal. Tradisie hier is nie 'n ding in 'n glaskas nie; dit word saam met selfiestokke, moltreinkaarte, yskoffie en truie in dieselfde prentjie ingetrek.

Naby Gyeongbokgung het ek 'n afgetrede speler raakgeloop. Hy was geen bekende ster nie — het net gesê hy het voorheen in die K-liga se tweede divisie gespeel, en ná 'n kniebesering gehelp met jeugopleiding in die omgewing. Vreemd genoeg het hy 'n ou FC Seoul-trui aangehad en langs die pad gestaan terwyl hy 'n mineraalwaterbottel as taktiekbord gebruik om aan drie tieners te verduidelik wanneer 'n vleuelverdediger moet opdruk. Sy vingers het 'n skuins lyn op die grond geteken; die kinders het gehurk en gekyk, terwyl toeriste verbygestap en gedink het dit is een of ander straatvertoning. Dit is die soort Koreaanse detail wat jy net ontdek deur self daar te wees: sokker is nie altyd by die stadion se kaartjiekantoor nie, maar soms net buite die paleismuur in die boomskadu, waar iemand wat nie meer speel nie, nog steeds die spel aanhou verduidelik.

Die aand terug in Euljiro het ek my eerste braaivleis aan 'n restaurante sonder 'n Engelse spyskaart toevertrou. Die eienares het die varkpens in presies een-hap-grootte stukkies gesny; knoffelskyfies het in die olie by die rand van die braaiplaat ingeval, en die kimchi is tot by die rande verkool. Die oom by die tafeltjie langs my het gesien ek drink net water, en sonder meer 'n klein glasie Koreaanse soju na my toe gestoot en gesê so moet jy kyk as jy sokker kyk, selfs al is die Koreaanse span reeds uit. Hulle het nog steeds Son Heung-min se hoogtepunte op hul fone herhaal; iemand het gesug, iemand het gesê hy het reeds genoeg gedoen. Die soju was baie skoon in die mond, maar die nagevolg het stadig opgekom — soos wat hierdie Wêreldbeker aan Korea nagelaat het: hulle het verloor, maar was nie heeltemal koud nie.

Busan se Jagalchi-mark het hierdie reswarmte in geure omgeskakel. Drie-uur die middag het seewater, visreuk, ys, diesel en die stoom van die tweede-verdieping se pittige sop soos 'n bewegende muur inmekaar gesmelt. Seekatte het teen die akwariumglas geplak, die tannie het met 'n ysterklempie getik, en 'n seebrasem het skielik omgeslaan en water tot op my skoen gespat. Busan is nie teer nie; dit gryp jou met sy seekosgeure en ruk jou uit Seoul se koffiewinkels en paleise. Buite die mark het kinders by die kaai gesokker; die bal het tot by die visverkoper se stal gerol, en die eienaar het dit met sy rubberstewel liggies teruggestoot — akkuraat teruggegee. Daardie skop was meer soos Busan as enige toerismebevorderingsvideo.

Nadat ek van Busan na Seoul teruggekeer het, het ek spesiaal die ITX na Chuncheon geneem. Buite die treinvenster het die Han-rivier stadig smaller geword, en die stad het teruggewyk na lae berge, reservoirs en stil stasies. Son Heung-min se tuisdorp het homself nie met reuse-plakkate as 'n heiligdom verpak nie — ten minste nie die soort oordrewe opwinding wat ek by aankoms verwag het nie. Chuncheon voel meer soos 'n plek wat sy trots ken, maar nie haastig is om dit uit te skree nie. Op die dakgalbi-straat het ysterplate gesiste en kool is deur die sous rooi gekleur; die winkel se televisie het sportnuus gewys. Toe die eienaar my hoor sê 'Son Heung-min', het hy geglimlag, na die getekende plakkaat teen die muur gewys, en gesê baie mense kom nou na Chuncheon, nie vir Namiseom nie, maar om te sien waar hy vandaan kom.

Teen skemer het ek na die rivieroewer gestap. 'n Paar middelskoolleerlinge het skietoefeninge op 'n oop stuk grond gedoen; die doelhokke was twee skooltasse. Een seun het skeef geskiet, maar in plaas van moedeloos te raak, het hy Son Heung-min se kenmerkende viering nageboots en sy vingers as 'n kamera gevorm en vir sy maats 'foto's geneem'. Almal het hard gelag, en na die lag weer aangehou hardloop. Die feit dat Korea reeds uitgeskakel was, het in Chuncheon skielik baie minder swaar gevoel. Die nasionale span se wedstryde eindig, spelers word ouer, advertensies ruil om, maar wanneer 'n kind sy held se viering naboots, word die reswarmte weer aangesteek.

Voor ek Korea verlaat het, is ek weer terug Hongdae toe. Daardie systraat was nog steeds raserig, braaivleisrook het uit die afsuigpype geblaas, soju-bottels het teen tafels geklink met helder geluid. Die straatsokker het van spelers geruil, maar die bal was nog steeds daardie verslete plastiekbal. 'n Seun in 'n Koreaanse rooi trui het die bal op sy skoensool gestop, opgekyk na die ná-wedstryd-kommentaar op die skerm langs hom, en toe gesê: 'Volgende keer dalk.' Hy het dit baie saggies gesê, asof hy nie iemand anders probeer troos nie, maar vir homself nog 'n asem skep.

Dit is die Korea-toerisme wat ek onthou: nie om Gyeongbokgung, Hongdae, Jagalchi-mark en Chuncheon een-vir-een af te merk nie, maar om te sien hoe 'n land sy passie bewaar, selfs ná uitskakeling. Dit skuil in daardie glasie soju wat skielik in die braaivleisrestaurant na jou toe gestoot word, in die afgetrede speler se skuins lyn wat op die grond geteken is, in die seekosmark-eienaar se terugspeel met sy rubberstewel, en ook in die sekonde nadat Son Heung-min die Wêreldbeker verlaat het, toe iemand op die straat nog sy naam geroep het. Korea se sokker-reswarmte het nie op die grootskerm gestop nie; dit is nog op die straat, nog op die toon van 'n skoen, nog op elke jongmens wat sê 'volgende keer dalk'.