Utalii Korea: Baada ya Kutolewa, Joto la Mabaki la Son Heung-min Bado Mitaani

Kilichonifanya nisimame kikweli katika utalii Korea, haikuwa alama za Myeongdong, wala ufanisi uliokaribia ukamilifu wa treni ya uwanja wa ndege kuingia mjini, bali ilikuwa mpira wa plastiki kwenye kichochoro cha Hongdae. Timu ya Korea tayari ilikuwa imetolewa, ratiba ya mechi kwenye simu haikuhitaji tena kusogeza chini, lakini saa tatu usiku Hongdae bado kulikuwa na watu waliovaa jezi nyekundu ya timu ya taifa. Wanafunzi wawili wa chuo kikuu waliweka mifuko yao kama goli, wakicheza tatu dhidi ya tatu mbele ya duka la urahisi. Mpira ulipita pembeni ya gurudumu la mpanda pikipiki wa chakula, karibu kuingia dukani la nyama choma, watu pembeni hawakukemea, walitabasamu tu wakapiga kelele "Sonny!" Jina hilo lilikuwa kama joto ambalo halijatoweka kabisa, likining'inia chini ya taa za barabarani.

Soka la mtaani la Hongdae na maonyesho ya dansi ya mtaani yalitengwa kwa mita ishirini tu. Kushoto kulikuwa na spika, makofi na simu za wasichana zilizoinuliwa, kulia kulikuwa na sauti ya nyayo ikisugua sakafu ya saruji. Mvulana aliyevaa jezi ya zamani ya Tottenham alisimamisha mpira vibaya, akachekwa na rafiki yake kwa Kikorea, akatabasamu chini, mara moja akarudisha mpira kwa kisigino. Hisia za soka la Korea si za nje kama Amerika Kusini, wala hazijakunjwa vizuri kama Japani. Ziko zaidi kama mchuzi wa tteokbokki usiku wa Hongdae, utamu unafika kwanza, ukali unafuata baadaye, na unapodhani imekwisha, koo bado linawaka kwa muda.

Siku iliyofuata nilikwenda Gyeongbokgung. Maduka ya kukodisha hanbok nje ya Gwanghwamun yalifunguliwa mapema, safu za sketi za rangi ya waridi, buluu na nyeupe zikipeperushwa na upepo. Kuvaa hanbok kuingia kasri kunaondoa ada ya kuingia, kanuni hii karibu kila mwongozo wa usafiri inaiandika, lakini ukisimama tu kando ya ukuta wa kasri ndipo unajua jinsi inavyostaajabisha: watalii waliovaa viatu vya michezo wanashikilia sketi kwa uangalifu wakipanda ngazi, milio ya ngoma ya mabadilisho ya walinzi ikitoka kwenye lango, kwa mbali sanamu ya Mfalme Sejong mbele yake watoto wanakimbiza mpira usioonekana. Mila hapa si kitu cha kwenye kioo cha kuhifadhia, inachukuliwa na fimbo ya selfie, kadi ya treni, kahawa baridi na jezi kwenye picha moja.

Karibu na Gyeongbokgung nilikutana na mchezaji mstaafu. Hakuwa nyota maarufu, alisema tu aliwahi kucheza K League daraja la pili, baada ya kuumia goti anafundisha vijana karibu. Cha ajabu, alivaa jezi ya zamani ya FC Seoul, akisimama barabarani akitumia chupa ya maji kama ubao wa mbinu, akiwafundisha vijana watatu mabeki wa pembeni wakati gani wanafaa kusonga mbele. Kidole chake kilichora mstari wa mshazari ardhini, watoto walichuchumaa kutazama, watalii wakipita, wakidhani huu ni aina fulani ya onyesho la mtaani. Hii ni maelezo ya Korea yanayopatikana tu kwa kwenda huko: soka haliko kila wakati kwenye lango la tiketi la uwanja, wakati mwingine liko chini ya kivuli cha mti nje ya ukuta wa kasri, likiendelea kusimuliwa na mtu ambaye haingii tena uwanjani.

Jioni nikarudi Euljiro, niliacha nyama choma ya kwanza kwa duka dogo lisilo na menyu ya Kiingereza. Mama mwenye nyumba alikata samgyeopsal kuwa vipande vya kuumwa moja, vitunguu vikaangukia kwenye mafuta pembeni ya sufuria, kimchi ikaungua kwenye kingo. Mzee wa meza ya pembeni aliponiona nakunywa maji tu, alinisogezea glasi ndogo ya soju moja kwa moja, akisema kutazama soka kunafaa kunywa hivi, hata kama mechi hazina Korea tena. Simu zao bado zilikuwa zikirudia picha za Son Heung-min, wengine wakipumua, wengine wakisema tayari amefanya vya kutosha. Soju inaingia safi, lakini nguvu yake inakuja taratibu, kama hisia ambayo Kombe la Dunia limewaachia Korea: wameshindwa, lakini hawajapoa kabisa.

Soko la Jagalchi la Busan lilibadilisha joto hili la mabaki kuwa harufu. Saa tisa mchana, maji ya bahari, harufu ya samaki, barafu, harufu ya dizeli na mvuke wa supu kali ya ghorofa ya pili zimechanganyika pamoja, kama ukuta unaosonga. Pweza kwenye tangi amejigandamiza kwenye kioo, shangazi akapiga kwa kibano cha chuma, kambare akageuka ghafla, maji yakaninyeshea viatu. Busan si mpole, inakutoa kwenye maduka ya kahawa na majumba ya Seoul kwa harufu ya dagaa. Nje ya soko kuna watoto wanacheza soko kwenye gati, mpira ukaingia miguuni mwa muuzaji samaki, bosi akautupa kwa kiatu cha mpira, akarudisha kwa usahihi. Teke hilo linawakilisha Busan zaidi ya video yoyote ya utangazaji.

Baada ya kurudi Seoul kutoka Busan, nilichukua ITX kwenda Chuncheon. Mto Han nje ya dirisha ulipungua taratibu, mji ukaachana nyuma kuwa milima midogo, mabwawa na vituo vya utulivu. Mji wa nyumbani wa Son Heung-min haukujifunga kwa mabango makubwa kuwa mahali patakatifu, angalau niliposhuka hakukuwa na msisimko uliokithiri. Chuncheon ni zaidi kama mahali panapojua pana kitu cha kujivunia, lakini si pa haraka kukipiga kelele. Mtaa wa dakgalbi ulikuwa na mikeka ya chuma ikichemka, kabichi ikiwa imetiwa rangi nyekundu na mchuzi, TV dukani ikionyesha habari za michezo. Bosi aliposikia nikitamka "Son Heung-min", alitabasamu, akaonyesha bango lenye saini ukutani, akasema watu wengi sasa wanakuja Chuncheon, si kwa kisiwa cha Nami, bali kuona alikotoka.

Jioni nilitembea hadi mtoni, wanafunzi kadhaa wa shule ya kati walikuwa wakifanya mazoezi ya shuti, goli likiwa mifuko miwili. Mvulana mmoja alipokosa shuti hakuhuzunika, badala yake aliiga sherehe ya kusherehekea ya Son Heung-min, akiweka vidole kuunda kamera, akiwapiga "picha" wenzake. Kila mtu alicheka kwa sauti, baada ya kucheka wakaendelea kukimbia. Kwamba Korea tayari imetolewa, ghafla huko Chuncheon hakukuwa kizito sana. Mechi za timu ya taifa zitakwisha, wachezaji watazeeka, matangazo yatabadilisha watu, lakini mtoto anapoiga ishara ya shujaa wake, joto la mabaki linawashwa tena.

Kabla ya kuondoka Korea, nilirudi tena Hongdae. Kichochoro kile bado kilikuwa na kelele, moshi wa nyama choma ukitoka kwenye bomba la moshi, chupa za soju zikigongana mezani kwa sauti safi. Wachezaji wa soka la mtaani walikuwa wamebadilisha kundi, mpira bado ule ule wa plastiki uliochakaa. Mvulana aliyevaa nyekundu ya timu ya Korea alisimamisha mpira kwenye kiatu, akainua kichwa kutazama skrini ya pembeni yenye maoni ya baada ya mechi, kisha akasema: "Wakati mwingine basi." Aliisema kwa upole sana, kana kwamba hakuwa anamfariji mtu mwingine, bali alikuwa akijichangamsha mwenyewe.

Hiki ndicho ninachokumbuka kuhusu utalii Korea: si kupitia Gyeongbokgung, Hongdae, Soko la Jagalchi na Chuncheon moja baada ya nyingine, bali baada ya kutolewa, bado kuona jinsi nchi inavyohifadhi shauku yake. Imefichwa ndani ya glasi ile ya soju iliyotolewa ghafla kwenye duka la nyama choma, ndani ya mstari wa mshazari uliochorwa ardhini na mchezaji mstaafu, ndani ya teke la bosi wa soko la dagaa kwa kiatu cha mpira, na pia ndani ya sekunde ile baada ya Son Heung-min kuondoka Kombe la Dunia, bado watu mitaani wanapoitana jina lake. Joto la mabaki la soka la Korea halikuishia kwenye skrini kubwa, bado liko barabarani, bado kwenye ncha ya kiatu, bado kwa kila kijana anayesema "wakati mwingine basi."