Teithio Corea: Ar ôl y gêm, mae gwres gweddilliol Son Heung-min yn dal ar y strydoedd

Yr hyn wnaeth i mi stopio go iawn ar fy nhaith drwy Corea nid oedd arwyddion Myeongdong, na'r effeithlonrwydd bron yn berffaith wrth i'r trên maes awyr fynd i mewn i'r ddinas, ond pêl blastig mewn lon gul yn Hongdae. Roedd tîm Corea eisoes wedi'i ddileu, a doedd dim angen sgrolio i lawr yr amserlen gemau ar y ffôn mwyach, ond am naw o'r gloch y nos roedd pobl yn dal i wisgo crysau coch y tîm cenedlaethol yn Hongdae. Gosododd dau fyfyriwr eu bagiau fel pyst gôl a chwarae tair-bob-ochr y tu allan i siop gyfleus. Pasiodd y bêl heibio i olwyn beiciwr dosbarthu, bron â rholio i mewn i fwyty barbeciw, ac ni wnaeth neb regi—dim ond chwerthin a gweiddi 'Sonny!' Roedd yr enw hwnnw fel gwres nad oedd wedi gwasgaru'n llwyr, yn glynu o dan lampau'r stryd.

Roedd pêl-droed stryd a pherfformiadau dawns stryd Hongdae o fewn llai nag ugain metr i'w gilydd. Ar y chwith, seinyddion, cymeradwyaeth, a ffonau merched yn cael eu dal i fyny; ar y dde, sŵn traed yn rhwbio'r concrid. Stopiodd bachgen mewn hen grys Tottenham Hotspur y bêl yn rhy bell, a chafodd ei bryfocio gan ei ffrindiau mewn Coreeg; gostyngodd ei ben a gwenu, yna'n syth defnyddiodd ei sawdl i wthio'r bêl yn ôl. Nid yw emosiwn pêl-droed Corea mor allanol â De America, nac mor daclus ei blyg â Siapan. Mae'n fwy tebyg i saws tteokbokki sbeislyd Hongdae gyda'r nos: y melyster yn dod gyntaf, y sbeisrwydd wedyn, a phan rydych chi'n meddwl ei fod drosodd, mae'ch gwddf yn dal yn boeth am ychydig.

Y diwrnod wedyn es i Balas Gyeongbokgung. Roedd siopau rhentu hanbok y tu allan i Gwanghwamun yn agor yn gynnar, a rhesi o sgertiau pinc, glas, a gwyn hufennog yn siglo'n ysgafn yn y gwynt. Mae gwisgo hanbok i mewn i'r palas yn rhoi mynediad am ddim—mae bron pob canllaw teithio'n ysgrifennu hyn—ond dim ond wrth sefyll wrth ymyl waliau'r palas rydych chi'n sylweddoli pa mor rhyfeddol ydyw: twristiaid mewn esgidiau chwaraeon yn codi'u sgertiau'n ofalus wrth ddringo grisiau, sŵn drymiau newid y gwarchodlu'n dod allan o fwâu'r drysau, a phlentyn yn y pellter wrth gerflun y Brenin Sejong yn rhedeg ar ôl pêl anweledig. Nid yw traddodiad yma'n beth mewn cas gwydr; mae'n cael ei gario i'r un llun â ffyn hunlun, cardiau metro, Americanos iâ, a chrysau pêl-droed.

Wrth ymyl Gyeongbokgung, cyfarfûm â chyn-bêl-droediwr. Nid oedd yn enwog; dim ond dweud ei fod wedi chwarae yn ail adran K-League, ac ar ôl anaf i'w ben-glin roedd yn hyfforddi ieuenctid gerllaw. Yn rhyfedd, roedd yn gwisgo hen grys FC Seoul, yn sefyll ar ochr y ffordd yn defnyddio potel ddŵr fel bwrdd tactegau, yn esbonio i dri phlentyn yn eu harddegau pryd y dylai cefnwr ymosod ymlaen. Roedd ei fys yn tynnu llinell letraws ar y llawr, a'r plant yn sgwatio i wylio, tra bod twristiaid yn mynd heibio gan feddwl mai rhyw fath o berfformiad stryd oedd hwn. Dyna fanylyn am Corea rydych chi'n ei ddarganfod dim ond drwy fod yno: nid yw pêl-droed bob amser y tu ôl i fynedfa'r stadiwm; weithiau mae o dan gysgod coeden y tu allan i waliau'r palas, yn cael ei egluro gan rywun nad yw'n chwarae mwyach.

Yn ôl yn Euljiro gyda'r nos, arbedais fy mhryd barbeciw cyntaf ar gyfer bwyty bach heb fwydlen Saesneg. Torrodd y wraig y porc bol yn ddarnau union faint un brathiad, a sleisys garlleg yn disgyn i'r olew ar ymyl y badell, a kimchi'n cael ei rostio nes bod ei ymylon yn golsyn. Gwelodd dyn wrth y bwrdd nesaf fi'n yfed dŵr yn unig, a gwthiodd wydraid bach o soju ataf yn syth, gan ddweud mai dyma sut i wylio pêl-droed, hyd yn oed pan nad oes tîm Corea ar ôl yn y gystadleuaeth. Roedden nhw'n dal i ailddarlledu eiliadau Son Heung-min ar eu ffonau; roedd rhai'n ochneidio, eraill yn dweud ei fod wedi gwneud digon. Roedd y soju'n lân ar y daflod, ond roedd yr ôl-flas yn codi'n araf, fel y teimlad adawodd Cwpan y Byd hwn i Corea: colli, ond heb oeri'n llwyr.

Newidiodd Marchnad Jagalchi yn Busan y gwres gweddilliol hwn yn arogleuon. Am dri o'r gloch y prynhawn, roedd dŵr y môr, arogl pysgod, rhew, disel, a stêm cawl sbeislyd o'r ail lawr yn cymysgu fel wal symudol. Roedd octopysau yn y tanciau dŵr yn glynu wrth y gwydr, a thrawodd modryb y pysgodwr y tanc â gefail haearn; fflipiodd y pysgodyn môr yn sydyn, a thasgodd dŵr ar flaenau fy esgidiau. Nid yw Busan yn dyner—mae'n defnyddio arogl bwyd môr i'ch tynnu allan o gaffis a phalasau Seoul. Y tu allan i'r farchnad, roedd plant yn cicio pêl wrth y cei; pan roliodd y bêl at draed gwerthwr pysgod, defnyddiodd y gwerthwr ei esgid rwber i'w phasio'n ôl yn gywir. Roedd y gic honno'n fwy tebyg i Busan nag unrhyw fideo hyrwyddo twristiaeth.

Ar ôl dychwelyd o Busan i Seoul, cymerais y trên ITX yn arbennig i Chuncheon. Roedd Afon Han y tu allan i'r ffenestr yn culhau'n araf, a'r ddinas yn cilio i fryniau isel, cronfeydd dŵr, a gorsafoedd tawel. Nid yw tref enedigol Son Heung-min yn defnyddio baneri enfawr i becynnu'i hun fel cysegr—o leiaf nid oedd y cyffro gor-ddatblygedig hwnnw pan gyrhaeddais. Mae Chuncheon yn fwy tebyg i le sy'n gwybod bod ganddo falchder, ond nad yw'n brysio i'w weiddi. Roedd platiau haearn dakgalbi yn sizzlo ar Stryd Cyw Iâr Sbeislyd, a bresych wedi'i staenio'n goch gan y saws, a theledu'r siop yn dangos newyddion chwaraeon. Pan glywodd y perchennog fi'n dweud 'Son Heung-min,' gwenodd, pwyntiodd at boster wedi'i lofnodi ar y wal, a dweud bod llawer o bobl nawr yn dod i Chuncheon, nid ar gyfer Ynys Nami, ond i weld o ble y dechreuodd.

Wrth gerdded at yr afon yng nghyfnos, roedd sawl myfyriwr yn ymarfer saethu ar lain agored, a'r gôl wedi'i gwneud o ddwy sach gefn. Ar ôl i un bachgen fethu, yn lle dangos siom, efelychodd ddathliad llofnod Son Heung-min, gan ffurfio camera â'i fysedd a 'thynnu llun' o'i ffrindiau. Chwarddodd pawb yn uchel, yna ailddechrau rhedeg. Roedd y ffaith bod Corea eisoes wedi'i dileu yn sydyn yn teimlo'n llai trwm yn Chuncheon. Bydd gemau'r tîm cenedlaethol yn dod i ben, bydd chwaraewyr yn heneiddio, bydd hysbysebion yn newid, ond pan fydd plentyn yn efelychu ystum ei arwr, mae'r gwres gweddilliol yn cael ei ailgynnau unwaith eto.

Cyn gadael Corea, euthum yn ôl i Hongdae. Roedd y lôn gul honno'n dal yn swnllyd, mwg barbeciw yn chwythu allan o'r pibellau gwacáu, a photeli soju'n taro'i gilydd ar y byrddau gyda sŵn clir. Roedd y chwaraewyr pêl-droed stryd wedi newid, ond yr un bêl blastig wedi treulio oedd yno o hyd. Stopiodd bachgen mewn crys coch Corea y bêl o dan wadn ei droed, edrychodd i fyny ar y sylwebaeth ôl-gêm ar y sgrin gerllaw, a dweud: 'Y tro nesaf, felly.' Dywedodd e mor dawel, fel pe bai'n rhoi anadl ychwanegol iddo'i hun yn hytrach na chysuro eraill.

Dyma'r Corea rwy'n ei gofio o'm taith: nid ticio bocsys Gyeongbokgung, Hongdae, Marchnad Jagalchi, a Chuncheon yn unig, ond gweld sut mae gwlad yn cadw ei hangerdd ar ôl cael ei dileu. Mae wedi'i guddio yn y gwydraid hwnnw o soju a wthiwyd ataf yn sydyn yn y bwyty barbeciw, yn y llinell letraws a dynnwyd ar y llawr gan y cyn-bêl-droediwr, yng nghic y gwerthwr pysgod gyda'i esgid rwber, ac yn yr eiliad honno pan oedd pobl yn dal i weiddi ei enw ar y stryd ar ôl i Son Heung-min adael Cwpan y Byd. Nid yw gwres gweddilliol pêl-droed Corea wedi stopio ar y sgriniau mawr; mae'n dal ar ochr y ffordd, ar flaenau traed, ac ar bobl ifanc sy'n dal i ddweud 'y tro nesaf.'