Senegal Rees: Wéi ee Ball d'Land zesummenneet

Déi éischt Stëmm vun der Senegal Rees war net d'Mier, an och net d'Duerchso um Fluchhafen, mee den déiwen Toun vun engem Ball géint eng Mauer. D'Strooss vum Blaise Diagne Fluchhafen op Dakar ass geséimt vun Affebroutbeem an den ausgebleechte Reklammschëlter; kaum eran an d'Stad, gëtt de Wand op eemol salzeg an de Verkéier gëtt ganz ouni Grenzen. Taxien, Päerdskären, Motoen, Maartfraen a Foussgänger, wéi ee Match ouni Arbitter, jiddereen hëlt sech Plaz, a bal ni stousse se wierklech uneneen. Géint den Owend um Plage vun Yoff, hunn d'Kanner aus zwee Sandalen e Gol gebaut an am naasse Sand bis et däischter gëtt weider gespillt. Kee Wues, keen Trikot, just een ale Ball an eng Band Jongen déi haart genuch kräischen. An deem Moment war et kloer: et gëtt hei keng strikt Trennung tëscht Fussball a Rees, am Senegal geet een duerch e Land andeems een engem Ball nolauschtert.

De Stroossefussball zu Dakar ass séier, wéi den Otem vun der Stad. De Ball rullt laanscht e Kaffiswon, rullt laanscht e Fëscher dee säin Netz fléckt, rullt bis an d'Mëtt vun der Strooss, de Chauffeur tut just ee kuerze Wee mat der Klack a weist kuerz mat der Hand, d'Kand zitt de Ball zréck, weider mam Spill. Eng Behaaptung déi een näischt brauch fir ze iwwerpréiwe fir de Rescht vun de Rees: et gëtt hei keen deen net direkt de Mané kennt. Den Numm ass zu Dakar net fir Boulevard-Medien reservéiert, e gëtt als eng Aart gemeinsame Code benotzt. E Maartmann deen Trikoten verkeeft huet mir erzielt, de Mané kënnt vu Bambali am Süden, war duerno zu Génération Foot zu Dakar, duerno Frankräich, Éisträich, Southampton, Liverpool, 'mä hien huet ni säin Doheem vergiess.' Hien huet dat gesot a gläichzäiteg den Trikot richteg flaach opgehaang, wéi een deen eng Fändel weist.

Den Dag duerno op d'Insel Gorée, op eemol war de Fussballtoun verschwonnen. Vum Dakar Hafen aus nëmmen zwanzeg Minutte mam Schëff, mee de Stadlarm gouf vum Mier ofgeschnidden. D'Haiser op der Insel si rosa- a gielzeg a wäiss, Bougainvillea hänkt un de Maueren. Et ass alles immens schéin, bal ze schéin, soudatt et eppes Onrou an engem opkënnt. Da geet een an d'Maison des Esclaves eran, déif a fiicht a knapps Plaz tëscht Maueren, an da weess een wou d'Onrou hierkënnt. Déi sougenannten 'Paart ouni Retour' geet riicht op den Atlantik, virun der Dier läit just dat bal onerträglech hellt Mier. Kee Kolonialkapitel gëtt liicht just well een et faarweg ugestrach huet. Wéi ech do stoung, hunn ech op eemol un déi Lafschrëtt vun de Kanner um Plage zu Dakar geduecht, a mech gefrot: wéi schaaft ee Land et, no enger Geschicht an där et vun allem ewechgeholl, nei beschriwwen an definéiert gouf, nees eng eegen Sprooch ze fannen?

D'Äntwert am Senegal ass meeschtens net ee grousse Riednerforum, mee en Iessen, eng Taass Téi oder ee Match. Zréck zu Dakar hunn ech Thiéboudienne giess, Fësch, Tomaten, Muerten, Maniok a Räis, alles op engem grousse Plateau. Den Här niewendrun huet gesinn datt ech mam Läffel e bëssen onbehollef sinn, huet gelaacht an uginn ech soll d'Hänn huelen, Reis a Fësch zu klenge Bollen zesummendrécken. Um Fernseh koum eng Widderhuelung vum Afrika Cup, den Ugrëff geet an de Strofraum eran, a jiddereen am Buttek huet de Kapp gläichzäiteg erop. An där Sekonn, Friemer, aner Sprooch, Dëschmanéieren, alles huet keng Bedeitung méi, de Fussball huet eis alleguer an de selwechte Raum gepackt.

De Lac Rose ass an der Sonn net esou absënner wéi op ville Fotoen. D'Leit soen, d'Faarf wiesselt mat der Joreszäit, dem Salzgehalt an dem Waasserstand, heiansdo gëtt et schéin rosa, heiansdo just ee sanften Toun. Mee wierklech beandrockend ass net d'Faarf, mee d'Salz. Salz-Aarbechter sti bis un d'Hëft am Waasser a schëppe Kristaller an hire Boot, d'Haut mat dicker Sheabotter géint d'Salz verstoppt. Um Ufer sinn d'Saldhiwwel sou wäiss wéi Schnéi, de Wand dréit d'Salzkären iwwerall hin, och op d'Lëpsen. Wäit ewech schwammen Touristen am Waasser, Laache ganz liicht; d'Salz-Aarbechter bleiwen iwwer den Hank, hir Beweegunge stänneg. Hei ass eng Erënnerung: Reesfotoen huelen ee Moment, mee d'Liewe brauch Widderhuelung. Seng Schéinheet a Senegal bleift dacks mat Aarbecht, Gedold a Waarden verbonnen.

Genau dofir gëtt d'Geschicht vum Mané an dësem Land esou schwéier, an esou staark. Hie kënnt net aus engem räiche Jugendacademie, net aus dem poléierte Spillermodell, hien ass aus Tambacounda an der Casamance deem méi schweigsamen, ländleche Senegal gewuess. Do wäit vun de Luuchten, awer ganz no beim Ball. Bambali, rout Äerd, Famill déi net wollt datt e géing, mat 15 op Dakar fir den Dram, d'Tester bei Génération Foot, spéider Champions League Nuechte mat Liverpool — dëse Wee just als Motivatiounsgeschicht ze schreiwen ass ze liicht. Wat wierklech zielt, ass dat wat hien no senger Zäit als Spiller mat dem Geld gemaach huet: Schoul, Spidol, Internet, Infrastruktur fir säin Duerf. An engem Guardian-Interview huet hien erkläert firwat d'Spidol néideg wier: säi Papp war krank a senger Jugend, et gouf keen Dokter am Duerf, si mussten aneschters ginn, hien huet et net iwwerlieft. Domadder ass de Fussball net méi just perséinlecht Opklammen, mee e Gefier dat een Heemecht erëm erreecht.

Ech war net selwer zu Bambali, mee hunn zu Dakar Schied dovun am Stroossefussball gesinn. E Jong huet um Sand gedribbelt, de Kierper no vir geréckelt, d'Beweegung war bal exakt wéi dem Mané seng bannendra wann en iwwer Lénks an de Strofraum zitt; ronderëm stounge méi klenger Kanner, d'Aen sou hell wéi wann do d'Zukunft blénkt. Maartleit, Chaufferen, Restaurantbesëtzer — wann een iwwer d'Nationalequipe schwätzt, ass et ni 'si', mee ëmmer 'mir'. 'Léiwe vun der Teranga' ass keen eidelt Wuert: Teranga heescht Gaaschtfrëndlechkeet a Gemeinschaft, Léiw heescht Stolz an Deel vum Territoire. Fussball ass zu Senegal keen Weekend-Hobby, et ass déi sozial Verbindung, d'Identitéit, de Weé wéi Stad an Duerf géigesäiteg unerkennen.

Meng leschten Owend zu Dakar war ech nees um Plage. Den Himmel ass donkel ginn, beim Feld war keen Liicht, mee d'Kanner ware weider net prett opzehalen. De Ball ass duerch d'Schatten gerullt, gouf heiansdo vum Wand verwecht, heiansdo bis an d'Well geschoss. Wäit hannert den Atlantik, datselwecht Mier wéi virun där Paart zu Gorée; hannert dem Réck d'Stad déi hellt, wéi d'Saldhiwwel déi d'Liicht vum Lac Rose reflektéieren. Dat Onvergiesslechst un der Senegal Rees ass net dat bescht Vue-Bild, mee d'Luesstellung datt dëst Land en Deel vu sengem Trauma, senger Aarbecht, senger Gaaschtfrëndlechkeet an hirem Ambitious engem Ball beim Iwwersetzen gëtt. Du mengs du bass hei fir de Mané ze suivéieren, mee owes mierks de: hien huet just méi haart gesot wat de Senegal scho laang weess — de Ball deen ee selwer erauskënnt, muss op d'mannst un déi aner zréck.