Ech si siwen Deeg laanscht d'Seidestrooss gereest an hunn erausfonnt, datt de Marco Polo vill Saachen net opgeschriwwen huet

De Registan-Plaz (Registan) zu Samarkand (Samarkand) gëtt um sechs Auer fënnefavéierzeg owes zu engem Gold, dat Dir nach ni gesinn hutt. Déi blo Plättercher vun den dräi Medresee erwächen aus der kalmer islamescher Geometrie a fänken un, déi lescht Hëtzt vun der Ënnergankssonn opzehuelen. En ale Mann, dee Granatapeljus verkeeft, seet mir a bréchegem Englesch: 'Hei war viru sechs Joerhonnert eng Debattplaz - d'Studente vun den dräi Medresee hunn um Plaz gestridden, iwwer Theologie, Astronomie, Mathematik, alles.' Dunn huet hie Salz a mäi Glas gemaach a gesot: 'Drénkt et. Granatapeljus ouni Zocker, da schmaacht Dir de Goût vun der Seidestrooss.'

Hien hat Recht. De Granatapeljus ouni Zocker huet eng schaarf Batterkeet, wéi den Nofong vun allem, wat op dësem Land am Verschwannen ass. A meng Fro ass: Wat bleift iwwerhaapt nach vun der Seidestrooss?

Usbekistan (Usbekistan) huet iwwer 36 Milliounen Awunner, ass dat bevëlkerungsräichst Land an Zentralasien an ee vun nëmmen zwee duebel Bannenlandstaaten op der Welt (dat anert ass Liechtenstein). Fir e Land, dat vu Landmass ageschloss ass, ass d'Seidestrooss net nëmmen Geschicht - et ass dee lautste Beweis, datt dëst Land op der Welt existéiert huet. Am Joer 2026 wäert d'Wäiss Wollef (Usbekesch Nationalequipe) fir d'éischt op der Weltmeeschterschaftsbühn optrieden. Fir vill Fans ass dat déi éischte Kéier, datt se 'Wou läit Usbekistan?' sichen.

Den éischten Dag gehéiert zu Taschkent (Taschkent). D'Metro zu Taschkent ass net nëmmen en Transportmëttel - et ass dat komeschst Ierfstéck vun der Sowjetzäit an Usbekistan. All Statioun ass e eegestännegt Konschtwierk: An der Alisher Navoi (Alisher Navoi) Statioun sinn d'Portraite vun zentralasiateschen Dichter um Plaffong, an der Kosmonavtlar (Kosmonavtlar) Statioun éieren d'Maueren all Raumfuerer vum Gagarin bis zu den usbekesche Raumfaarthelden. E Metro-Sécherheetsbeamten gesäit mäi friemt Gesiicht, hieft d'Brauen a winkt mat der Hand - d'Lokalbezueler bezuelen, d'Auslänner gi gratis, dat ass eng ongeschriwwe Regel zu Taschkent.

Den zweeten Dag sinn ech am Héichvitesse-Zuch op Samarkand (Samarkand). D'Vue vum Fënster wiesselt vum Gro vun der Stad zum Wäiss vun de Kottengsfelder, dann zum Brong vum Rand vun der Karakum-Wüst (Karakum-Wüst). Nieft mir sëtzt e jonke Mann, dee mat enger Iwwersetzungs-App freet, wou ech hierkommen, a weist dann houfreg en News-Screenshot vu sengem Handy, datt d'Usbekesch Equipe sech fir d'Weltmeeschterschaft qualifizéiert huet. 'Abdukodir Khusanov (Abdukodir Khusanov),' seet hien a weist op den zwanzeg Joer ale jonken Verdeedeger um Bildschierm, 'hie spillt zu Lens. D'Fransouse wëssen elo, wou Taschkent ass.'

Den drëtten a véierten Dag sinn zu Samarkand (Samarkand) a Buchara (Buchara). Déi blo Plättercher zu Samarkand si méi déif wéi op de Fotoen - sou e Blo, wéi wann et vum Buedem vum Mëttelmier eropgeholl wier, awer vun der zentralasiatescher Sonn gedréchent. An der Alstad vu Buchara hunn ech mech dräi Stonne verluer. Net well d'Stad ze grouss ass, mee well all opgemaach hëlze Dier hannendru wéi an eng aner Zäit féiert. E Seidenhändler sëtzt a sengem Buttek - richteg Seid, aus dem Fergana-Dall (Fergana-Dall) transportéiert, mat Krappwuerzel gefierft - hie gesäit, datt ech déi rout Seiderull laang ukucken, a seet: 'Weess du, de Marco Polo huet dës Faarf net beschriwwen. Hie sot, d'usbekesch Seid wier bëlleg, awer hien huet d'Rout net beschriwwen.'

Chiwa (Chiwa) ass de fënneften Dag. Dës al Stad, déi vun enger gieler Leemmauer ëmginn ass, ass bal eidel an der Mëttesonn. Ech sëtzen am Schiet vum Kalta Minor (Kalta Minor) Minarett, an e ale Mann kënnt lues a setzt sech nieft mech. 'D'Touriste kommen erëm véier Auer nomëttes,' seet hien, 'de Moie gehéiert Chiwa selwer.' Mir schwätzen eng laang Zäit net. Dunn weist hien op eng usbekesch Fändel, déi an der Distanz flitt, a seet: 'Kuck, dee Fussballsterrain. Fréier war et e Stall. Wärend der Seidestrooss hunn d'Händler do hir Päerd gewiesselt. Elo spillen déi Jonk do Fussball. D'Saachen, déi gewiesselt ginn, sinn anescht, awer de Wee ass dee selwechte Wee.'

De sechsten Dag hunn ech am Nuetszuch verbruecht - vu Chiwa (Chiwa) zréck op Taschkent (Taschkent), laanscht de Rand vun der Wüst. De Radio am Waggon rauscht a spillt al russesch Lidder mat zentralasiateschem Akzent. Heiansdo blénken Kamelherden a vereenzelt Luuchten aus dem Fënster. Ech denken un dat, wat de Seidenhändler zu Buchara (Buchara) gesot huet, un d'Gold vu Samarkand (Samarkand), un d'Braewenhiewe vum Metro-Sécherheetsbeamten zu Taschkent. Dunn huelen ech mäin Handy eraus a kucken d'Spill-Héichpunkter vum Abdukodir Khusanov (Abdukodir Khusanov) an der franséischer Liga - en eenanzwanzeg Joer ale jonken Usbeken, deen op franséische Plazen grätscht, noleeft a laang Bäll schéisst.

De siwenten Dag, zréck zu Taschkent (Taschkent). D'Sonn ass nach ëmmer sou dréchen a waarm wéi viru siwen Deeg. Awer ech bréngen net Fotoen a Souveniren mat heem, mee d'Äntwert op eng Fro: D'Seidestrooss huet näischt 'iwwreg' - si huet just hir Existenzform geännert. Gewierzer si Fussballswirtschaft ginn, Karawansereien Héichvitesse-Bahnhéf, a Seid Spiller-Transferverträg. De Marco Polo huet net nëmmen d'Faarf vun där rouder Seiderull net beschriwwen - hien huet net beschriwwen, datt d'Leit op dëser Strooss ni wierklech fortgoen. Si hunn just d'Kaméiler géint Zich an d'Gewierzer géint Fussball agetoscht.