Op mijn laatste middag in Petra (Petra) gaf een Bedoeïenenjongen me een kopje thee - hij zei dat zijn grootvader Lawrence (Lawrence) had gezien.

Op mijn laatste middag in Petra (Petra) gaf een Bedoeïenenjongen me een kopje thee - hij zei dat zijn grootvader Lawrence had gezien

De laatste meter van de Siq. De smalle rotskloof opent zich na precies 1,2 kilometer plotseling - Al-Khazneh (Al-Khazneh). Niet in een foto, niet op de cover van National Geographic, niet in een Indiana Jones-film - het is er echt, doormidden gesneden door een ochtendstraal die schuin door een rotsspleet valt, de ene helft rozen goud, de andere helft nog in de schaduw. Iemand achter me fluistert 'Alhamdulillah' in het Arabisch. Ik sta stil, aarzelend tussen hijgen en mijn adem inhouden, een paar seconden lang.

Toen keek ik terug naar de Siq - de rotsachtige doorgang, glad gesleten door duizenden jaren van paardenhoeven en kameelpoten - en begon me af te vragen hoe dit allemaal begonnen was.

Drie weken geleden zat ik op een stoel in Peking naar een WK-kwalificatiewedstrijd te kijken. Jordanië tegen een tegenstander wiens naam ik me niet kan herinneren. Op het scherm flitste een spandoek voorbij - 'The Chivalrous' - en een vlag die ik niet herkende. Ik wist niet waar Jordanië (Jordan) lag, wist niet welke taal ze daar spraken, wist niet waarom dit team zichzelf 'The Chivalrous' noemde. Op de tribune zong iemand een vals volkslied, de camera gleed over het gezicht van een Jordaanse fan - zijn gezicht beschilderd met de rood-wit-zwarte vlag, in zijn ogen iets waarvan ik dacht dat het alleen na het winnen van een wedstrijd verschijnt. De uitslag herinner ik me niet. Maar ik herinner me dat ik mijn browser opende en 'jordan travel' intoetste.

Amman (Amman) is een stad gebouwd op zeven heuvels. De taxi slingert vanaf de lucht haven de bergen in, de chauffeur stemt de radio af op een Libanees kanaal dat oude Fairuz-liedjes draait en zegt via een vertaalapp tegen me: 'De wegen van Amman en het geduld van de Jordaniërs zijn hetzelfde - ze kronkelen, maar je komt er altijd.' Hij zet me af bij een restaurant genaamd Hashem - een zaak die al meer dan zestig jaar nooit sluit en maar drie dingen op de menukaart heeft: hummus, falafel, platbrood. De ober gooit een stapel platbrood op het plastic tafelkleed en ratelt iets in rap Arabisch. Ik versta het niet, maar een andere eter vertaalt lachend: 'Hij zegt - eerst eten, dan praten.'

De volgende ochtend om zes uur sta ik bij de ingang van Petra (Petra). Als je maar één dag in Jordanië hebt, moet je die volledig aan Petra (Petra) besteden. Elke honderd meter van de Siq (Siq) heeft een ander microklimaat - bij de ingang nog het lawaai van toeristen, dieper hoor je alleen de wind en je eigen voetstappen. Af en toe verschijnen er oude nissen en overblijfselen van waterkanalen in de rotswanden, de stenen zijn door wind en water gebeeldhouwd tot spierachtige vormen. Rond de 800 meter passeert een Bedoeïenenjongen op een muilezel me, draait zich om en zegt: 'Bijna daar.'

Na het hoogtepunt aan het einde van de Siq (Siq) ga ik op een stenen trede recht tegenover de Schatkamer (Treasury) zitten. Toeristen haasten zich om foto's te maken, Instagram te posten, de paginanummers in hun reisgids te controleren. Slechts één persoon beweegt niet - een Bedoeïenenjongen van een jaar of dertien, een rood-wit geruite hoofddoek om, leunend tegen een zuil. Hij kijkt me aan, schenkt dan een kopje hete thee uit een thermosfles en geeft het me. 'Muntthee,' zegt hij, 'je hebt lang gelopen, je water is op.' De thee is zoet, met veel suiker. Ik vraag hoe lang hij al in Petra (Petra) woont. Hij zegt: 'Ik ben hier altijd geweest. Mijn grootvader ook. Hij zei dat hij Lawrence had gezien.' Hij zet het kopje neer en wijst naar beneden - de 800 treden naar het klooster (Monastery) - 'Als je daarheen wilt, ga dan nu. Vanmiddag wordt het te heet.'

De nachtelijke hemel van Wadi Rum (Wadi Rum) heeft geen retoriek nodig. De Bedoeïenen gids tekent met zijn voet de jeeproute voor de volgende ochtend in het zand en vertelt me een verhaal: zijn familie leeft hier al zeven generaties, en elke generatie heeft de woestijn een nieuwe naam gegeven. 'De woestijn verandert niet,' zegt hij, 'maar degenen die naar de woestijn kijken veranderen wel. Dus de namen moeten ook veranderen.' Hij steekt een olielamp aan en hangt hem buiten de tent - de enige kunstmatige lichtbron binnen een straal van vijftig kilometer - en wijst dan naar de Melkweg: 'Zie je die sterrenband? Wij noemen het 'De wimpers van de kameel'. Ik keek er lang naar en vond die naam veel treffender dan 'Melkweg'.

De Dode Zee (Dead Sea) heeft geen golven. Je loopt erin, het water duwt je omhoog, maar als je probeert overeind te komen, voelt het zwaarder dan normaal - alle zwaartekracht van de wereld is geconcentreerd in je enkels. Ik drijf vijftien minuten op het water, kijk naar Israël aan de overkant, naar de Jordaanse woestijnweg achter me, en probeer alle fragmenten van deze reis samen te voegen. Jordanië is een land zonder olie dat zijn deuren heeft geopend voor meer dan drie miljoen vluchtelingen. Zijn visitekaartje is Petra (Petra), maar zijn ruggengraat is geduld. Het geduld dat stenen tot tempels bewerkt, de woestijn tot een thuis maakt en gasten als een eer beschouwt.

Op de dag van vertrek ga ik terug naar hetzelfde café in Amman (Amman). De eigenaar herkent me en schenkt me een Arabische koffie in - zonder suiker, met een dikke laag koffiedik op de bodem. Hij doopt zijn vinger in de koffie die over de rand van het kopje is gelopen, tekent een klein cirkeltje op de tafel en zegt: 'Dit is Petra (Petra). Je komt terug.' Ik vraag waarom. Hij wijst naar de wedstrijd kalender van het Jordaanse team aan de muur. 'Want de volgende keer dat Jordanië speelt, zul je kijken.'