Jordanien Geschichten: Op mengem leschten Nomëtteg zu Petra huet e Bedouinjong mir eng Taass Téi ginn — an huet mir erzielt säi Grousspapp hätt de Lawrence kennegeléiert

De leschte Meter vum Siq. Dee schmuele Fiels-Korridor spléckt sech no vollen 1,2 Kilometer op eemol op — an do ass et. Den Treasury. Net op enger Foto, net op enger National Geographic Titelsäit, net an engem Indiana Jones Film — en ass tatsächlech do, an der Hallschent duerch eng Klinnek vu Mueresliicht geschnidden dat duerch e Spléck am Fiels erabrécht, eng Hallschent rosegëllen, déi aner nach ëmmer am Schiet verstoppt. Hannert mir huet een op Arabesch ënnert dem Otem geflüstert: Alhamdulillah. Ech stoung do, gefaangen tëschent Otemfaassen an Otemhalen, e puer Sekonnen laang.

Dunn hunn ech zréck op de Siq gekuckt — de Fielsdurchgang duerch deen ech just gaang war, säi Buedem poléiert glat vun zwee Joerdausend Huffer a Kaméilpolster — an hunn ugefaang nozezeechnen wéi ech heihinner komm war.

Dräi Woche virdru souz ech op engem Stull zu Peking an hunn eng Weltmeeschterschaftsqualifikatioun gekuckt. Jordan géint e Géigner deem säin Numm ech net méi weess. E Banner ass iwwer den Écran geblitzt — ‚The Chivalrous' — iwwer engem Fändel deen ech net erkannt hunn. Ech wousst net wou Jordan war, wousst net wat fir eng Sprooch se do geschwat hunn, wousst net firwat d'Ekipp sech ‚The Chivalrous' genannt huet. D'Kamera huet op e jordaniane Supporter geschnidden, säi Gesiicht am Rout, Wäiss a Schwaarz vum Nationalfändel gemoolt, seng Aen hunn eppes gehalen dat ech ugeholl hunn nëmmen no enger Victoire erschéngt. Ech erënnere mech net un d'Resultat vum Match. Mee ech erënnere mech datt ech mäi Browser opgemaach an ‚jordan travel' getippt hunn.

Amman ass eng Stad déi op siwen Hiwwelen gebaut ass. Den Taxi huet sech vum Fluchhafen aus eropgewonn, de Chauffeur huet de Radio op e libaneesesche Sender agestallt deen al Fairuz Lidder gespillt huet, an dunn an eng Iwwersetzungsapp getippt: ‚Dem Amman seng Stroossen an d'jordanian Gedold sinn datselwecht — si ginn ëmmer erëm ronderëm, mee se kommen ëmmer un.' Hien huet mech bei engem Restaurant mam Numm Hashem ofgesat — zanter iwwer siechzeg Joer op, ni zou, mat enger Menükaart vu genee dräi Platen: Hummus, Falafel, Flaachbrout. De Kellner huet e Stack Brout op déi plastiks Dëschduech geschloeit an eng séier Kette Arabesch erausgeschoss. Ech hunn et net verstanen, mee mäin Iessensnoper huet mat engem Grienen iwwersat: ‚Hie sot — iess éischt, schwätz méi spéit.'

Déi nächst Moie sechs Auer stoung ech um Entrée vu Petra. Wann s du nëmmen een Dag a Jordan hues, gëff dee ganz Petra. All honnert Meter vum Siq ass en anert Mikroklima — Touristegeschwätz um Entrée, dann déif bannen, näischt wéi Wand an deng eegen Tëpp. Antik Schräiner a Waasserkanäl erschéngen op de Fielsmaueren, Steen vum Wand a Waasser a Form vu Muskele geschnëtzt. Bei ongeféier aachhonnert Meter ass e Bedouinjong op engem Iesel laanscht mech gaang a huet de Kapp gedréint: ‚Bal do.'

Nom Héichpunkt um Enn vum Siq hunn ech mech op eng Steestuf direkt géintiwwer vum Treasury gesat. Touriste waren domat beschäftegt Fotoen ze maachen, op Instagram ze posten, Säitenzuelen an hire Reesfireren nozeschloen. Nëmmen eng Persoun huet sech net geréiert — e Bedouinjong, vläicht dräizéng oder véierzéng, e rout-wäiss karesséiert Keffieh ëm de Kapp gewéckelt, dee sech géint eng Sail geléint huet. Hien huet mech ukuckt, dunn waarmen Téi aus enger Thermoskan ausgechott a mär higereecht. ‚Minztee,' sot hien. ‚Du bass laang gaang. Däi Waasser ass all.' Den Téi war séiss, vill Zocker dran. Ech hunn hie gefrot wéi laang hie a Petra gelieft huet. Hie sot: ‚Ech war ëmmer hei. Mäi Grousspapp och. Hie sot, hien hätt de Lawrence kennegeléiert.' Hien huet seng Taass ofgesat an an d'Distanz gewisen — d'achthonnert Träppleken erop bei d'Klouschter — ‚Wann s du dohi wëlls goen, gëff elo. Nomëttes ze waarm.'

Dem Wadi Rum säin Nuetshimmel brauch keng Rhetorik. De Bedouin-Guide huet déi nächst Mueres-Jeepsroute mat sengem Fouss an de Sand gezeechent, an huet mir dunn eng Geschicht erzielt: seng Famill hätt siwen Generatiounen hei gelieft, an all Generatioun huet der Wüst nei Nimm ginn. ‚D'Wüst verännert sech net,' sot hien, ‚mee d'Leit déi op d'Wüst kucken, veränneren sech. Also mussen d'Nimm sech och veränneren.' Hien huet eng Petrollsluucht ugefaangen an baussent d'Zelt gehaang — dat eenzegt kënschtlecht Liicht bannent engem fofzeg Kilometer Radius — an dunn op d'Mëllechstrooss gewisen. ‚Gesitt Dir dee Bande Stären? Mir nennen en d'Wimper vum Kaméil.' Ech hunn et laang ugekuckt an hunn decidéiert datt dësen Numm vill méi treffend war wéi ‚Mëllechstrooss.'

D'Dead Sea huet keng Wellen. Du gees eran, d'Waasser dréckt dech erop, mee wann s du probéiers ze stoen, fillts du dech méi schwéier wéi virdrun — wéi wann déi ganz Planéiteschwéierkraaft sech an deng Fësselkonzentréiert. Ech sinn eng Véirelsstonn gedriwwen, hunn a Richtung Israel gekuckt, zréck op Jordan seng Wüstenautobunn hannert mir, a probéiert all d'Fragmenter vun dëser Rees zesummenzebréngen. Jordan ass e Land ouni Ueleg dat seng Grenzen fir iwwer dräi Millioune Geflichter opgemaach huet. Seng Visittekaart ass Petra, mee seng Schanken si Gedold. Déi Aart Gedold déi Steen zu Tempelen mellt, Wüst zu Heem verwandelt, a Gäscht als Éier behandelt.

Den Dag wou ech fortgaang sinn, sinn ech zréck an dat selwecht Café zu Amman gaang. De Besëtzer huet mech erëmkannt a mir arabesche Kaffi bruecht — ongeséiss, décke Kaffisbatz um Buedem. Hien huet säi Fanger an de Kaffi gedippt deen iwwer de Bord vun der Taass gelaf war an e klenge Krees op der Dëschplack gezeechent. ‚Dat ass Petra,' sot hien. ‚Du kënns zréck.' Ech hu gefrot firwat. Hien huet op de Jordan Nationalequipe-Matchplang op der Mauer gewisen. ‚Well déi nächste Kéier wou Jordan spillt, kucks du zou.'