Südafrika Rees: Mat Péng feieren

D'Südafrika Rees huet net um Fluchhafen ugefaang, an och net virum Hotelfënster beim éischte Bléck op den Tafelbierg. Si huet ugefaang an deem Moment wou d'Fähr no Robben Island lues vum Ufer fortgefuer ass. De Wand vum Kap dringt haart eran, wéi eng Hand déi een no hannen dréckt. V&A Waterfront goung ewech a blénkt ëmmer méi wäit hannendrun, den Tafelbierg louch stëll a breet hannert der Stad, Wolleke sinn iwwert d'Splatt erofgefall, wéi ee wäisse Waasserfall dee riicht erof fléisst. De Guide sot, déi Zort Wollek gëtt vu Lokaler 'Dëschelduch' genannt. Ech hunn nogekuckt wéi se d'Stad ofdeckt, an op eemol war kloer: déi südafrikanesch Schéinheet besteet net dran d'Wonn ze verstoppen, mee d'Wonn an d'Sonn gläichzäiteg ze weisen.

Dat Schwéierst op Robben Island ass d'Stëllt. Dem Mandela seng Zell déi ech gesinn hunn war net dramatiséiert, schmuel, niddereg, gebotzt, um Buedem nëmmen eng dënn Matratz, an engem Eck e Blecheemer. D'Touristen sinn am Gänsemarsch laanscht d'Dier gaang, jiddereen huet seng Schrëtt verlangsamt. De Guide, e fréiere politesche Prisonnéier, huet emol net sentimental gespillt, huet just op de Steebroch gewisen a gesot vill Leit hunn do vun der Sonn d'Aen dauerhaft geschiedegt. De Mandela ass méi spéit aus dem Prisong erausgetratt, an huet déi 27 Joer net zu Revanche ëmgewandelt, mee zu engem Verhandlungsdësch. Dat kléngt no eppes aus enger Heldengeschicht, mee virun där klenger Zell stoe fillt et sech méi no engem schwieregen eegenen Entschloss un: ech kann den Haass dëst Land net méi dirigéiere loossen.

Zréck zu Kapstadt, Bo-Kaap zitt een direkt mat Faarf aus deem Gro eraus. D'Stroossen ënnert dem Signal Hill ware mëll am Profil, mee d'Haiser waren esou knalleg wéi eent nëmme kann: Minzgréng, Rousa, Zitrounegiel, Mierblo, wéi wann een d'Fräiheet a Fawe verkaaft hätt an Dier ëm Dier op d'Mauer getässelt. Dësen Deel vun der Stad war fréier de Quartier vun de Kaap-Malayen, vill vun deenen hir Virfahren haten d'Kolonialhandel als Sklaven op de Kap vun der gudder Hoffnung bruecht. Et gëtt gesot, no der Ofschafung vun der Sklaverei konnten d'Awunner endlech déi eegen Haiser bauen, an d'Wäiss goung fort an déi kräftegst Faarwen hunn se un d'Mauere geschmiert. Dat ass net fir de Touristepapparazzi ze maachen, mee fir der Welt ze weisen: meng Dier, meng Fënster, mäi Liewen, dat misst net méi vu frieme Leit bestëmmt ginn.

Mee Südafrika léisst dech nëmmen op Postkaarten. Op der Strooss no Soweto verschwannen d'Héichhaiser vu Johannesburg lues, laanscht den Trëttoir stinn Bleechhaiser, Grillstänn, Garagen a Graffiti-Maueren. D'Vilakazi Strooss ass lieweg, nieft dem Mandela-Haus verkeeft een Souveniren, e bësse weider kicken Kanner am Knascht Ball. De Gol besteet aus zwee Steng, d'Säitelinn ass reng Fantasie. E klenge Jong huet en aalt Bafana Bafana Trikot un, seng Féiss ganz séier, a wann e laanscht ass dréint en sech nach emol laachend ëm. Et gesäit net no Training aus, et gesäit no Instinkt aus: op engem onfäerdege Stéck Buedem de Kierper un d'Freed ofzeginn.

D'Freed vu Soweto ass net liicht. Den Hector Pieterson Musée ass just e puer Minutten ewech, an d'Fotoe vum Studentenopstand 1976 maachen engem nach ëmmer d'Sprooch ewech. Südafrika ass e Land dat mat Péng feiert, an de Fussball ass seng éierlechst Ausdrocksform. E pretendéiert net d'Wonne ginn et net, mee e verlaangt och net datt d'Mënschen nëmmen op d'Wonne kucken. Wann de Ball rullt, Rass, Sprooch, Akommes a Geschicht bestinn nach ëmmer, mee et gëtt op d'mannst 90 Minutte wou jiddereen an déi selwecht Richtung weise wëllt.

Géint den Owend fuere mer op Stellenbosch, an d'Wënzeren déi en anert Südafrika presentéieren. Am Dall gëtt d'Luucht mëll, Eechefässer, wäiss Landhaiser a reng geschnidde Riewen, alles stéisst un d'Biller vun den ale Meeschteren aus Europa. De Pinotage am Glas huet Téin vun Tubak an donkel Friichten, an der Distanz ginn d'Aarbechter fäerdeg mat hirem Dag, hir Schieter laang am Sonnenënnergang. Hei hannert stécht e Gout méi komplex: Kolonialgeschicht, Landbesetz, Aarbechtsverdeelung, et läit alles an deem Wäin dran. De Sonnenënnergang ass ganz zaart, mee Zäertlechkeet ass keng Äntwert. Südafrika ass dat Land dat engem just net erlaabt Landschaft a Geschicht getrennt ze verkeeën.

Méi spéit op der Wiss hunn e puer Leit roueg Lidder gesong, de Glasrand huet dee leschte gëllene Sträif agefaang, wéi wann och d'ale Wonne vun dësem Liicht méi mëll gemaach géif.

Moies erëm erop op den Tafelbierg, d'Wollekenbänk war am gaang iwwer den Hang ofzeleefen, Stadt, Bucht, Robben Island an d'Wënzerdierfer kruten all déi selwecht riseg Kaart. Vun do uewen op Kapstadt kucken, dat huet eppes Onwierkleches: op där enger Säit d'Mier, op där anerer d'Stad, op där enger d'Prisongsruinen, op där anerer de faarwege Quartier. Genau do läit d'Schwieregkeet vun der Südafrika Rees. Et ass bal onméiglech just vun der Grandiositéit vun der Natur ze schwätzen, well nieft der Grandiositéit ass Ongläichheet; et ass och onméiglech just vum Leed ze schwätzen, well nieft dem Leed gëtt et ëmmer Mënschen déi sangen, danzen, de Grill unwerfen an de Ball géint de Sonnenënnergang schéissen.

Dofir war ech iwwerhaapt net iwwerrascht datt d'Land bei der Noriicht datt Bafana Bafana 2026 iwwerraschend an d'Finalronn vun de 32 koum wéi nei ugeschalt huet. De südafrikanesche Fussball war vum Apartheidsregime aus dem internationale Kompetitiounsfeld gerappt ginn, a Joerzéngten duerno ëmmer nees roueg an eliminéiert an ënnerschat. Mee um Owend vun der Qualifikatioun hu Baren, Taxien, Radio an déi kleng Liedercher op de Soweto Stroossen de selwechten Numm geruff. Bafana Bafana seng Opersteehung ass net nëmme Sportnoriicht, et kléngt wéi ee verspéiten nationale Communiqué: mir sinn nach do, mir kënne vill Joer verléieren, mee mir sinn net ëmmer ofwesend.

Spéider zu Kapstadt sinn ech engem Chauffeur am Nationaltrikot begéint. Hie sot, 2010 huet d'Welt Südafrika gesinn, an 2026, déi 32, do gesäit Südafrika sech nees selwer. Aus dem Autosfënster si Bo-Kaap seng faarweg Mauere kuerz opgeblëtscht, den Tafelbierg huet erëm seng Wolleke-Bänk iwwer d'Kant erofgeschéckt. Hien huet de Radio méi haart gemaach, de Reporter huet de Sieggol nees bruecht, d'Stëmm kracheg virun Opreegung. Ech hunn de Mix vun Zulu an Englesch net ganz verstanen, mee dee Laacher hunn ech verstanen.

Wéi ech Südafrika endgülteg verlooss hunn, hate ech net dat eent Bild am Kapp, mee ee Gewiwwel dat sech géigesäiteg festhält: d'Stëllt an der Zell op Robben Island déi net fortgeet, d'Faarwen op Bo-Kaap déi haart vun den Diere schwätzen, d'Kannerféiss zu Soweto déi de Ball am Knascht nolafen, dat halleft Glas Wäin am Stellenbosch Sonnenënnergang, an d'Bild vum Tafelbierg deem seng Wolleken d'Stad lues bedecken. Südafrika ass keen eefacht Reesziel, mee e Land wat déif mécht. Et léiert de Reesender eppes Wichteges: Versöhnung heescht net vergiessen, mee et heescht d'Vergaangenheet weider kennen an trotzdem gewëllt sinn de Ball un de Mënsch niewent engem weiderzeginn.