Morocco

اولین باری که برنامهٔ سفر به مراکش را می‌چینیدم، فکر می‌کردم نقشه از فرودگاه کازابلانکا شروع می‌شود و از مراکش و فاس و مرزوگا تا صحرا امتداد پیدا می‌کند. اما وقتی به زمین رسیدم فهمیدم مراکش با کیلومتر باز نمی‌شود؛ اول با بو تو را به رسمیت می‌شناسد. نسیم غروب مراکش که وزید، بوی زعفران و زیره و دارچین و گُل سرخِ بازار ادویه مثل چند دستفروش که همگی با هم داد بزنند فضا را پر کرد. میان گونی‌ها آرام راه می‌رفتم که فروشنده‌ای مشتی رأس‌الحانوت کف دستم گذاشت. بیش از سی ادویه توی هم پیچیده بود و بویش مثل جاده‌ای قدیمی بود که از مسیر کاروان‌های صحرا تا پای دیوار شهر سرخ آمده.

شب که شد، میدان جامع‌الفنا این جاده را آتش زد. منقل‌ها ردیف روشن شدند، روغن گوشت کبابی توی آتش چکید و دود سفید بلافاصله پیچید بالا. بوی رازیانهٔ سوپ حلزون، بوی سوختگی سوسیس، شیرینی تُردِ آب‌پرتقالِ تازه‌بریده، همه روی صدای طبل و داد فروشنده‌ها فشرده شده بود. یک نفر منو می‌کِشد به تماشای غذا، یکی صندلی تعارف می‌کند، یکی از لای دود می‌خندد و می‌گوید «چاینا؟». روی چهارپایهٔ پلاستیکی لق نشستم و به سیخ‌های برگشته نگاه کردم و ناگهان فهمیدم چرا خیلی‌ها می‌گویند مراکش آدم را خسته می‌کند: شلوغ نیست، زیادی پُر است، حتی هوا هم جای خالی ندارد.