Senegal

Senegal seyahatinin ilk sesi, dalgalar ya da havalimanı anonsu değil, topun duvara çarpışının boğuk sesiydi. Araba Blaise Diagne Havalimanı'ndan Dakar'a doğru ilerlerken, yolun iki yanında baobab ağaçları ve rüzgarla beyazlaşmış reklam panoları vardı; şehre girince deniz rüzgarı bir anda tuzlandı, trafik de bir anda sınırsızlaştı. Taksiler, at arabaları, motosikletler, tezgahlar ve yayalar — hakemi olmayan bir maç gibi, herkes yer kapıyor ama nadiren gerçekten çarpışıyordu. Akşamüstü Yoff Plajı'nda, çocuklar iki terliği kale yapmış, ıslak kumda hava kararana kadar top oynuyordu. Çim yok, forma yok; sadece eski bir top ve sesleri kısılana kadar bağıran bir grup çocuk. O an anladım ki, futbol + seyahat denen şey Senegal'de 'bir maç izleyip arada seyahat etmek' değil, bir topla bir ülkeye girmektir.

Dakar'ın sokak futbolu hızlıdır, bu şehrin nefesi gibidir. Top kahve satan seyyar arabanın önünden yuvarlanır, balık ağı tamir eden yaşlı adamın ayağının dibinden geçer, yolun ortasına yuvarlandığında şoför kısa bir korna çalar, çocuk topu çengeller, maç devam eder. Kimi Mané'nin 10 numarasını giyer, kimi Koulibaly'nin yeşil milli formasını, kimi sadece çıplak ayaktır. En çok kimi sevdiklerini sorsanız, cevap neredeyse tahmin gerektirmez: Mané. Bu isim Dakar'da magazin dedikodusu değil, ortak bir şifre gibidir. Forma satan bir tezgahtar, Mané'nin güneydeki Bambali'den geldiğini, sonra Dakar'daki Génération Foot'a, ardından Fransa, Avusturya, Southampton, Liverpool'a gittiğini, 'ama evini unutmadığını' söyledi. Bunu söylerken formayı dümdüz açtı, sanki bir bayrak gösteriyordu.