Senegal

اولین صدای سفر به سنگال، نه موج دریا بود و نه اعلان فرودگاه، که صدای کدر برخورد توپ به دیوار. ماشین از فرودگاه بلز دیانیه به سمت داکار می‌رفت و دو طرف جاده درختان بائوباب و بیلبوردهای رنگ‌ورو رفته بود. وارد شهر که شدی، بوی دریا یک‌باره شور می‌شود و ترافیک هم بی‌مرز می‌شود: تاکسی و درشکه و موتور و دستفروش و عابر مثل بازی‌ای بی‌داور هر کدام جای خودشان را می‌گیرند، ولی بندرت واقعاً به هم می‌خورند. غروب در ساحل یوف، بچه‌ها دو تا دمپایی را دروازه کرده بودند و روی ماسهٔ خیس تا تاریکی هوا فوتبال بازی می‌کردند. نه چمن، نه پیراهن تیم، فقط یک توپ کهنه و چند پسربچه که تا خروس‌خوان فریاد می‌زدند. همان لحظه فهمیدم چیزی که اسمش را می‌گذاریم فوتبال+گردشگری، در سنگال «برو یک مسابقه ببین ضمناً سفر کن» نیست؛ یعنی از دل یک توپ وارد یک کشور شو.

فوتبال خیابانی داکار تند است، مثل نفس‌های شهر. توپ از کنار گاری قهوه‌فروش رد می‌شود، از پای پیرمردی که تور ماهی‌گیری وصله می‌کند، وسط خیابان که می‌غلتد راننده بوق کوتاهی می‌زند و بچه توپ را با پا برمی‌گرداند و بازی ادامه دارد. یکی پیراهن شماره ۱۰ مانه را پوشیده، دیگری سبز تیم ملی کولیبالی را، یکی هم پابرهنه. بپرسی از همه بیشتر کی را دوست دارند، جواب تقریباً قابل حدس نیست: مانه. این اسم در داکار شایعهٔ هنرپیشه‌ها نیست، یک کلمهٔ رمز مشترک است. یک دستفروش پیراهن گفت مانه از بامبالی در جنوب آمده، بعد رفته آکادمی ژنراسیون فوت در داکار، بعد فرانسه، بعد اتریش، ساوت‌همپتون، لیورپول، «اما خانه‌اش را فراموش نکرده». این را که می‌گفت، پیراهن را صاف بالا گرفت، مثل پرچم یک کشور.