Senegal

O primeiro son da viaxe ao Senegal non foi o do mar nin tampouco a megafonía do aeroporto, senón o golpe xordo dun balón contra o muro. O coche avanzaba desde o aeroporto Blaise Diagne cara a Dakar. Aos lados da estrada había baobabs e carteis publicitarios descoloridos polo vento; ao entrar na cidade o vento do mar tornouse salgado de repente e o tráfico tamén perdeu as beiras. Taxis, carros de cabalos, motos, vendedores ambulantes e peóns movíanse coma un partido sen árbitro: cadaquén busca o seu sitio pero case ninguén chega a chocar. Ao solpor, na praia de Yoff, uns nenos colocaran dúas chanclas como portería e xogaban sobre a area mollada ata que escurecía de todo. Sen céspede, sen uniforme, só unha pelota vella e un fato de rapaces que berraban ata quedar afónicos. Nese intre entendín que o chamado «fútbol + viaxe» no Senegal non consiste en «ver un partido e de paso facer turismo»: trátase de entrar nun país a través dun balón.

O fútbol de rúa de Dakar é rápido, coma a respiración da cidade. O balón rolda o carriño do vendedor de café, roda aos pés do vello que remenda as redes de pesca e cando chega ao medio da calzada o condutor dá un toque curto de bucina e o neno recupera o balón de gancho: o partido segue. Uns levan a camiseta 10 de Mané, outros a verde da selección de Koulibaly; tamén hai quen vai descalzo. Se lles preguntas quen é o seu favorito, a resposta case non necesita adiviñarse: Mané. En Dakar ese nome non pertence á prensa rosa: é un contrasinal compartido. Un vendedor de camisetas explicoume que Mané veu de Bambali, no sur, que pasou pola Génération Foot de Dakar e que despois marchou a Francia, Austria, Southampton, Liverpool, «pero non esqueceu a súa casa». Mentres o dicía alisou a camiseta coa man coma quen estende unha bandeira.