Senegal

เสียงแรกของการท่องเที่ยวเซเนกัล ไม่ใช่คลื่นทะเล ไม่ใช่ประกาศสนามบิน แต่คือเสียงลูกฟุตบอลกระทบกำแพงดังทึบ รถจากสนามบิน Blaise Diagne มุ่งหน้าดาการ์ สองข้างทางคือต้นเบาบับกับป้ายโฆษณาที่ถูกลมฟอกจนซีด เข้าเมืองแล้ว ลมทะเลเปลี่ยนเป็นรสเค็มทันที การจราจรก็ไร้พรมแดนไปด้วย แท็กซี่ เกวียนม้า มอเตอร์ไซค์ แผงลอย และคนเดินถนน เหมือนเกมที่ไม่มีกรรมการ ต่างคนต่างแย่งตำแหน่ง แต่กลับไม่ค่อยชนกันจริงๆ ชายหาด Yoff ตอนเย็น เด็กๆ ใช้รองเท้าแตะสองข้างตั้งเป็นประตู เตะบอลบนทรายเปียกจนฟ้ามืด ไม่มีสนามหญ้า ไม่มีเสื้อทีม มีแค่ลูกฟุตบอลเก่าๆ ลูกหนึ่งกับเด็กผู้ชายกลุ่มหนึ่งที่ตะโกนจนเสียงแตก จังหวะนั้นผมเข้าใจ ว่าสิ่งที่เรียกว่าฟุตบอล+ท่องเที่ยวในเซเนกัล ไม่ใช่ "ดูเกมหนึ่งแล้วเที่ยวไปด้วย" แต่คือการเข้าสู่ประเทศหนึ่งผ่านลูกฟุตบอลหนึ่งลูก

ฟุตบอลข้างถนนในดาการ์เร็วมาก เหมือนลมหายใจของเมืองนี้ ลูกฟุตบอลกลิ้งผ่านรถเข็นขายกาแฟ กลิ้งผ่านเท้าของชายชราที่ซ่อมแห กลิ้งถึงกลางถนน คนขับแท็กซี่ก็บีบแตรสั้นๆ เด็กเก็บลูกกลับมา เกมต่อไป มีคนใส่เสื้อหมายเลข 10 ของมาเน่ มีคนใส่เสื้อทีมชาติสีเขียวของคูลิบาลี มีคนเดินเท้าเปล่า ถามว่าใครคือคนโปรด คำตอบแทบไม่ต้องเดา: มาเน่ ชื่อนี้ในดาการ์ไม่ใช่กอสซิปดารา แต่更像รหัสลับร่วมกัน เจ้าของแผงขายเสื้อบอลคนหนึ่งบอกผมว่า มาเน่มาจากบัมบาลีทางใต้ แล้วมาดาการ์เข้า Génération Foot จากนั้นไปฝรั่งเศส ออสเตรีย เซาแธมป์ตัน ลิเวอร์พูล "แต่เขาไม่เคยลืมบ้าน" เขาพูดประโยคนี้พลางรีดเสื้อให้เรียบ เหมือนกำลังโชว์ธงชาติ