Senegal

Het eerste geluid van mijn reis door Senegal was geen branding en ook geen aankondiging op het vliegveld, maar de doffe bons van een bal tegen een muur. Vanuit Blaise Diagne Airport kroop de auto richting Dakar. Langs de weg stonden baobabs en reclameborden die door de wind waren uitgebeten. Toen we de stad in reden, werd de zeelucht ineens zout, en had het verkeer ineens geen grenzen meer. Taxi's, paardenkarren, scooters, handelaren en voetgangers — een wedstrijd zonder scheidsrechter, waarin iedereen zijn plek zocht maar bijna nooit echt botste. Op het strand van Yoff hadden kinderen twee teenslippers als doelpalen neergezet. Ze speelden op het natte zand tot het donker werd. Geen gras, geen tenue, alleen een versleten bal en een koor van jongensstemmen die bijna schor klonken. Op dat moment begreep ik wat 'voetbal+reizen' in Senegal werkelijk betekent: je komt niet 'om een wedstrijd te kijken en intussen wat te reizen', je stapt via de bal het land binnen.

Het straatvoetbal in Dakar is snel, als de ademhaling van de stad. De bal rolt langs een karretje met koffie, langs de voeten van een oude man die zijn visnetten repareert. Als hij midden op de weg belandt, toetert een chauffeur kort. Een kind harkt de bal terug. Het spel gaat door. De een draagt Mané's nummer 10, de ander het groene shirt van Koulibaly, weer een ander is op blote voeten. Vraag wie hun favoriet is en je hoeft het antwoord nauwelijks te raden: Mané. Die naam is in Dakar geen roddel over een ster, hij is een gedeeld wachtwoord. Een shirtverkoper vertelde me dat Mané uit Bambali in het zuiden komt, dat hij naar Génération Foot in Dakar ging, en daarna naar Frankrijk, Oostenrijk, Southampton, Liverpool — 'maar hij is zijn thuis niet vergeten.' Terwijl hij het zei, streek hij het shirt vlak, alsof hij een vlag toonde.