Japan

Transmisja mundialu na skrzyżowaniu Shibuya – to tutaj naprawdę zaczęła się moja podróż po Japonii. Dziewiąta wieczorem, cztery czerwone światła zapalają się jednocześnie, piesi zatrzymani przed pasami – jak woda tuż przed wrzeniem. Na ekranie budynku TSUTAYA pokazują materiały przedmeczowe reprezentacji Japonii; granatowe koszulki wyłaniają się jedna po drugiej z tłumu. Salaryman z teczką pod pachą nagrywa koledze wiadomość głosową: „Jak dziś wygramy, to jutrzejsze poranne zebranie chyba odwołają”. Stojący obok licealista parska śmiechem, ale nikt jeszcze nie krzyczy. Japońskie podniecenie najpierw zostaje w gardle – dopiero gdy zabrzmi gwizdek, zamienia się w zbiorowy wdech całej ulicy.

Przed meczem kupiłem w konbini oden. Rzodkiew aż przezroczysta od moczenia w bulionie; słoność kombu unosi się znać krawędzi papierowej miseczki. Sprzedawca pyta, czy chcę musztardy. Zanim zdążyłem się zorientować, chłopak za mną – w koszulce reprezentacji z numerem 7 – odpowiedział za mnie: „sukoshi”. Wskazuje na ekran i mówi, że Mitoma Kaoru pochodzi z Kanagawy, po czym dodaje: dzieciaki z Kawasaki mają w nogach wiatr znad boisk nad rzeką. Podążam za jego gestem w stronę skrzyżowania: taksówki, parasolki, szaliki kibica i para z konbini mieszają się ze sobą. W tamtej chwili piłka nożna nie była wiadomością sportową – była zapachem Tokio po zmroku.