Japan

پخش زنده جام جهانی در تقاطع شیبویا، جایی بود که سفرم به ژاپن واقعاً شروع شد. ساعت نه شب، چهار چراغ قرمز هم‌زمان روشن شدند و عابران پشت خط عابر پیاده متوقف شدند، مثل آبی که در آستانه جوشیدن است. روی صفحه‌نمایش بزرگ ساختمان TSUTAYA، تصاویر پیش از بازی تیم ملی ژاپن پخش می‌شد و پیراهن‌های آبی کم‌کم از میان جمعیت نمایان می‌شدند. یک کارمند با کیف اداری زیر بغلش، خم شد و برای همکارش پیام صوتی فرستاد: «امشب اگه ببریم، جلسه فردا صبح کنسله، نه؟» دانش‌آموز کناری‌اش خنده‌ای کرد، اما کسی واقعاً فریاد نزد. شوق ژاپنی‌ها اغلب اول در گلو حبس می‌شود، تا وقتی که سوت بازی به صدا درآید و ناگهان به صدای نفس‌های حبس‌شدهٔ تمام خیابان تبدیل شود.

پیش از شروع بازی، از فروشگاه زنجیره‌ای یک اودن خریدم. تربچه در سوپ شفاف و نیمه‌بلورین شده بود و طعم شور کامبو از لبهٔ ظرف کاغذی بالا می‌آمد. فروشنده پرسید خردل می‌خواهم یا نه؛ هنوز نشنیده بودم که پسری با پیراهن شماره ۷ ژاپن پشت سرم گفت «سوکوشی» — یعنی کمی. به صفحه اشاره کرد و گفت میتوما کائورو اهل کاناگاواس و بعد اضافه کرد بچه‌هایی که از کاواساکی می‌آیند، زیر پایشان باد زمین‌های کنار رودخانه را دارند. نگاهم را دنبال دستش به سمت تقاطع چرخاندم: تاکسی، چتر، شال گردن هواداری و بخار فروشگاه زنجیره‌ای، همه با هم قاطی شده بودند. آن لحظه فوتبال دیگر خبر ورزشی نبود؛ به یکی از رایحه‌های توکیوی نیمه‌شب تبدیل شده بود.