South Africa

Το ταξίδι στη Νότια Αφρική δεν ξεκίνησε πραγματικά στο αεροδρόμιο ούτε όταν είδα για πρώτη φορά το Table Mountain από το παράθυρο του ξενοδοχείου — ξεκίνησε τη στιγμή που το φέρι για το νησί Robben απομακρύνθηκε αργά από την προβλήτα. Ο θαλασσινός αέρας του Κέιπ Τάουν είναι σκληρός, σαν ένα χέρι που σε σπρώχνει προς το παρελθόν. Το V&A Waterfront στην πρύμνη γινόταν όλο και πιο μακρινό και φωτεινό, αλλά το Table Mountain ήταν ξαπλωμένο σιωπηλά πίσω από την πόλη, και σύννεφα κυλούσαν από την κορυφή του σαν λευκός καταρράκτης που χύνεται αργά κατά μήκος της επίπεδης κορυφής. Ο ξεναγός είπε ότι αυτό το σύννεφο οι ντόπιοι το λένε «τραπεζομάντιλο». Το είδα να σκεπάζει την πόλη και ξαφνικά κατάλαβα: η ομορφιά της Νότιας Αφρικής δεν κρύβει ποτέ τον πόνο — αφήνει τον πόνο και τον ήλιο να υπάρχουν ταυτόχρονα.

Το πιο βαρύ πράγμα στο νησί Robben είναι η σιωπή. Το κελί του Μαντέλα δεν είναι δραματικό — στενό, χαμηλό, καθαρό, μόνο μια λεπτή στρώση στο πάτωμα και ένας σιδερένιος κουβάς στη γωνία. Οι τουρίστες περνούσαν στην ουρά μπροστά από την πόρτα, τα βήματά τους είχαν χαμηλώσει. Ο ξεναγός, πρώην πολιτικός κρατούμενος, δεν έκανε συναισθηματισμούς — απλώς έδειξε το λατομείο και είπε ότι εκεί πολλοί έπαθαν βλάβη στα μάτια από τον ήλιο. Ο Μαντέλα βγήκε αργότερα από τη φυλακή και δεν μετέτρεψε τα είκοσι εφτά χρόνια σε εκδίκηση — τα έκανε τραπέζι διαπραγμάτευσης. Αυτό ακούγεται σαν πρόταση από βιογραφία μεγάλου ανδρός, αλλά μπροστά στο μικρό κελί μοιάζει περισσότερο με τη δύσκολη απόφαση ενός ανθρώπου για τον εαυτό του: δεν μπορώ να αφήσω το μίσος να συνεχίσει να κυβερνά αυτή τη χώρα.