Switzerland

İsviçre seyahati en önce göze değil, kulağa ulaşır. Sabahın erken saatlerinde Zürih Gölü'nün kıyısında, sis suyun üzerinde iyice karışmamış süt gibi yüzüyor, tekneler henüz hareket etmemişti, ama iskele tahtası ayakkabının altında hafifçe ses verdi. Uzakta bir tramvay köprü başından geçti, metal tekerlekler raya bastı, temiz bir sürtünme sesi çıkardı; kafede fincanlar tabaklarla buluştu, ses gölü ürkütmekten korkar gibi hafifti. İsviçre sessiz değildir, sadece her sesi uygun yerine yerleştirir; insan daha iner inmez sesini alçaltmayı öğrenir.

Zürih Merkez İstasyonu'nda Bern'e giden trene bindim, peron anonsları bir Almanca, bir Fransızca, sonra İtalyanca ve İngilizce olarak yapıldı. Dört dil turizm broşüründeki renkli etiketler değil, havada sırayla beliren gerçeklikti. Vagon kapısı kapandığında, lastik kenar 'puf' diye ses çıkararak şehir gürültüsünü dışarıda bıraktı. Pencerenin dışındaki yeşil yamaçlar, göller ve kasabalar tam zamanında karelere ayrılmış gibi kayıyor, bilet kontrolörü yaklaşıyor, ayak sesleri bir metronom gibi sabitti.