Switzerland

Podróż po Szwajcarii najpierw dociera nie do oczu, tylko do uszu. O świcie nad Jeziorem Zuryskim mgła unosi się nad wodą niczym nierozmieszane mleko; łódź jeszcze nie odpłynęła, a deski pomostu już lekko skrzypnęły pod butem. W oddali tramwaj sunie przez most, metalowe koło ociera się o szynę czystym szlifem; filiżanki w kawiarni stukają o spodki – cicho, jakby bały się poruszyć taflę. Szwajcaria nie jest cicha – ona tylko umieszcza każdy dźwięk na właściwym miejscu, sprawiając, że człowiek od razu po wylądowaniu zaczyna mówić ciszej.

Na Dworcu Głównym w Zurychu przesiadałem się na pociąg do Berna. Zapowiedzi na peronie – raz niemiecki, raz francuski, potem włoski i angielski. Cztery języki to nie kolorowa etykieta z folderu reklamowego; one naprawdę zmieniają się w powietrzu jedno po drugim. Gdy drzwi wagonu się zamykają, gumowa uszczelka wydaje krótkie „puf” i odcina zgiełk miasta. Za oknem łąki, jeziora i miasteczka przesuwają się z punktualnością co do kratki; konduktor podchodzi, jego kroki mają równy rytm metronomu.