Switzerland

گردشگری سوئیس اول نه به چشم، که به گوش می‌رسد. صبح زود کنار دریاچهٔ زوریخ، مه مثل شیری رقیق روی آب پهن بود؛ قایق هنوز راه نیفتاده بود و تخته‌های اسکله اول زیر کفشم صدا دادند. دوردست، تراموا از روی پل گذشت و چرخ‌های فلزی‌اش روی ریل صدای تراشیدهٔ نرمی می‌داد. در کافه، فنجان و نعلبکی آنقدر آهسته به هم می‌خورد که انگار می‌ترسیدند دریاچه را بیدار کنند. سوئیس ساکت نیست، فقط هر صدا را سر جایش گذاشته و آدم تا فرود بیاید یاد می‌گیرد صدایش را پایین بیاورد.

در ایستگاه مرکزی زوریخ برای رفتن به برن قطار عوض کردم. بلندگوی ایستگاه یک بار آلمانی، یک بار فرانسوی، بعد ایتالیایی و بعد انگلیسی اعلام می‌کرد. چهار زبان برچسب رنگارنگ بروشور گردشگری نبودند، به‌راستی پشت سر هم در هوا جریان داشتند. درِ واگن که بسته شد، لبهٔ لاستیکی‌اش «پوف» کرد و هیاهوی شهر را بیرون گذاشت. بیرون پنجره، چمنزار و دریاچه و روستا گویی سر وقت تکه‌تکه کنارت می‌آمدند. مأمور بلیت قدم‌زنان آمد و پایش به اندازهٔ ضربان یک مترونوم یکنواخت بود.