Uganda

Pierwszym dźwiękiem podróży po Ugandzie nie był wodospad ani deszczowy las – tylko piłka kopnięta niecelnie w ciemności Kampali. Odbija się od czerwonej ziemi przy drodze, ociera o tylne koło boda-body i toczy pod stragan z pieczonymi bananami. Sprzedawca się nie złości – schyla się, lekkim kopnięciem klapka odsyła piłkę dzieciom. Ktoś obok woła „Onyango!”, kilku nastolatków ze śmiechem rozbiega się i od razu rusza w pościg. Wtedy zrozumiałem: piłka nożna w Ugandzie to coś więcej niż mecz – to rodzaj ulicznego lingua franca. Nie masz boiska – zaczynasz grę; nie masz butów – i tak biegniesz.

Kampala zbudowana jest na wzgórzach; pofałdowanie miasta przypomina nie do końca narysowaną tablicę taktyczną. Za dnia taksówki, minibusy, motocykle i piesi walczą o tę samą wąską drogę; nocą targ powoli wycisza tempo. W dzielnicy Owino żarówki nocnego bazaru wiszą nisko; dym z grilla, węgiel drzewny, para ze smażonego manioku i zapach ziemi po deszczu mieszają się w jedno. Chłopiec w koszulce Uganda Cranes zwija foliową torbę w piłkę i żongluje między straganami. Przy każdym podbiciu dookoła rozlega się wrzawa. Nadzieja tego kraju nie zawsze jest wypisana na transparentach – często mieści się w jednej sfatygowanej piłce.