Uganda

اولین صدای سفر به اوگاندا، نه آبشار بود و نه جنگل بارانی، که ضربهٔ کج یک توپ در تاریکی کامپالا بود. توپ از جادهٔ خاکی سرخ بالا پرید، به چرخ عقب یک موتور بودا-بودا سایید و غلتید جلوی بساط موز کبابی. دستفروش عصبانی نشد؛ خم شد و با دمپایی آرام توپ را به پای بچه‌ها برگرداند. یک نفر کناری فریاد زد «اونیانگو» و چند نوجوان خندان پراکنده شدند و بلافاصله دوباره به دنبال توپ دویدند. همان لحظه فهمیدم فوتبال اوگاندا فقط مسابقه نیست؛ بیشتر شبیه زبان مشترک خیابان است: زمین نداری، بازی راه می‌افتد؛ کفش نداری، باز هم می‌شود دوید.

کامپالا روی تپه‌ها ساخته شده و موج‌های شهر مثل یک نقشهٔ تاکتیکی ناتمام است. روزها، تاکسی و مینی‌بوس و موتور و پیاده بر سر همان جادهٔ باریک رقابت می‌کنند؛ شب‌ها بازار سرعت را پس می‌گیرد. توی بازار شبانهٔ اوینو، لامپ‌های کم‌نور آویزانند و دود کباب و بوی زغال و بخار مانیوک سرخ‌کرده و بوی خاک تازهٔ باران‌خورده در هم می‌پیچد. پسری با پیراهن تیم ملی اوگاندا، پلاستیک فشرده را توپ کرده و میان بساط‌ها پا‌درجا تمرین می‌کند. هر بار که توپ را کنترل می‌کند، اطرافیان هوش می‌کشند. امید این کشور همیشه روی بیلبورد نوشته نشده؛ بیشتر وقت‌ها توی همان توپ کهنه‌ای‌ست که هزار بار شوت شده.